Annem Tütün Kırardı

Fotoğraf: Mesut FIRAT

Akbulut Köyü, Tütün Tarlası -1975

Dokununca minik ellerimiz tütün yapraklarına
Koşardık kocaman telaşla annemizin yanına
Basardık çığlığı “Anneee!... bak parmaklarıma”
İsyan ederdik zifirin elimizdeki yapışkanlığına

Sonra alışır minik ellerimiz yeşil yapraklara
Kıyıp koyamazdık onları yere kara topraklara
Kucağımızda taşırken kırdığımız “Dömetleri”
İkinci feryat; “Anneee!... bak kirletti elbiseleri”

Oysa görüyorduk annemizin zifirli ellerini
Tütün zifirine “böyenmiş” kirli elbiselerini
Onlara normal olan, bu durum, bize yanlış
Annemse derdi; “bu bizim ekmeğimiz” alış

Usanır tütün kırmaktan, atlar ırmaktan
Armut toplardık karşı  “bahçalıktan”
Isırdığımız armutları yiyemezdik acılıktan
Kaderimizdi bu bilemezdik ufaklıktan

Oysa annemizin de elleri kirliydi
Bu durumdan hiç şikâyetçi değildi
Ettiği ekmekler tatlı, şeker gibiydi
Tütüne “rızgımız” der,  boyun bükerdi

/Çetin KOŞAR
Alaçam, 1978

Efendilik köylüde kalsın. Tahrik yok!

---

Sali Dayı, Şaban Dayı ve Selfettin Dayının Süleyman

---

Vaktiyle söylenmiş özlü sözlerin peşine düşmek ayrı bir macera. İnsanın aklı gel git oluyor. Bizim kafa “Köylü milletin efendisidir.” lafına bir takıldı. İçimizde yağlar eridi.

---

Kızım elindeki gazeteyi suratından aşağı indirip sordu. “Babaa! Köylü milletin efendisidir ne demeek?”  Allah Allah çektim içimden. Bizim kızın bugüne kadar görüp gördüğü ya Arnavutköy’ün ya Kadıköy’ün ahalisi. Bir de Bodrum’a arabayla gidip gelirken yolda gördüğü çapacılar. Görmesi de uzaktan. Onlar da Gucci heybe taşımadığından zaten ilgisini çekmez. Şimdi bu soru nereden düştü aklına? Elindeki gazetenin tepesinde gördüğü haber fişteklemiş bizimkini. Her şeyi merak ediyor. Dokuz sene Londra’da kalıp döndükten sonra böyle oldu.  Aslında haber zararsız. “Milletin efendisi köylü zor durumda.” başlığının altında ekonomik bir iki kalem var. O kadar! Tarım ürünlerinin para etmemesine dair bir iki de rakam.

SAKIN KORKMA.

Bizim kızın kafası, Türkiye’nin nasıl işletildiğine daha basmadı. “Köylü milletin efendisi.” sözcüklerini görünce paniklemesi bundan. Zannediyor ki Nişantaşı’nda gezinirken önüne tengirdekli şapkalı, şalvarlı, beli kuşaklı biri çıkacak. “Dur şehirli.” deyip bizim kızı zorla kaldırımdan indirecek. Veya Beymen Brasserie ile Reasürans Pasajı’ndaki mekânlara girmek için köy muhtarından ilmühaber kâğıdı istenecek. Kızı hem eğitmek hem rahatlatmak lazım. “Kızım.” diye başladım lafıma. Gözünü dikmiş bana bakıyor. Bir iki yutkundum, devam ettim. “Köylü milletin efendisidir. Çünkü biz buğdayla beslendiğimizden. Buğdayı da köylü ürettiğinden.” Olmadı. Dersine iyi çalışmayan çocukların tahta başında gevelemesine benzedi. Üstelik daha “beslenme.” lafını eder etmez bizim kızın dikkati başka yöne gitti. “Buğdayla besleniyoruz.” dedikten sonra mutlaka kalori tartışmasına da girmek lazım. Şu sıralarda mısır gibi patlatılmış pirinç gevreği ile beslendiğinden tartışma derinleşecek. İster istemez konuyu Atatürk’ün üzerine yıktım.

NO WAY OUT

Bir tartışmada sıkıştığın zaman en iyi çare budur. Topu Atatürk’e atarsın. Daha olmadı. Ayağa kalkar İstiklâl Marşı’nı söylersin. Tartışma kalabalık bir ortamda yapılıyorsa, sineye sakladığın Türk bayrağını çıkarıp Ali Desidero gibi ahaliye tutmak da bir çaredir. Bu numarayı eskiden Anadolu’ya giden çadır tiyatrocuları yapardı. Oyun beğenilmedi diyelim. Seyirci suskun bakıyor. Aktörlerden biri koynundan Türk Bayrağı’nı çıkarıp ahaliye doğru tuttu mu salon alkıştan kırılırdı. Biz sadece birinci maddeyi uyguladık. Atatürk’e getirdik lafı. Köylüye neden milletin efendisi dediğini anlattık. Pek inandırıcı olmadı galiba. Çünkü ben konuşurken, kız yorum yapmadan elindeki Instyle Dergisi’ni karıştırıp duruyordu. Biraz kendi kendime konuşmuş gibi oldum. Buraya kadar yazdıklarımın içinde bir tek “milletin efendisi köylünün” giderek fukaralaştığı doğrudur. Dikkat buyurun! Köylünün bu efendiliğin hakkını nasıl verdiğini tartışmıyorum bile. Eğer böyle bir tartışma kalemi daha açarsak iş başka yerlere gidecek.

YÜKSEK İDARE.

Atatürk “Köylü milletin efendisidir.” dedi demesine de. O zaman köylülerin, sefaretlerin bulunduğu Çankaya Bulvarı’ndan gelip gidişi ne diye yasaklandı, bunu da anlatmak lazım. Şöyle izah edeyim.  Atamız bu lafı durduk yerde, kendi arkadaşlarına söylemedi. Bir yerde ediverdi. Sonra “vecize” niyetine her yere yazıldı. Köylüde okuma yazma yoktu o zamanlar. Ancak şehirlilerin hepsi okudu. Yabancı elçiliklerin mensupları da. Şimdi sen, poturunda kırk yama olan bir köylüyü elindeki çomakla eşeğinin gerisini dürte dürte Çankaya Bulvarı’na nasıl salarsın? Sefaretlerin elçisi, müsteşarı, askeri ataşesi o köylünün perişan halini görünce “Bu muymuş Türklerin efendisi.” diye birbirine sormaz mı? Memleketindeki büyüklerine “Bunların hali perişan. Efendi dediklerinin üstü başı artık yama tutmuyor.” raporunu vermez mi? İşte Atatürkümüz’ün bürokratları bunu gördü. Kendi aralarında “Aman! Milletin efendisi olduğu bu poturu yamalıların kulağına gitmesin. Yoksa zaptedemeyiz.” deyip, kavilleştiler. Hakikaten de işlerini iyi yaptılar.  Köylü, memleketin efendisi olduğunu çok partili hayata geçinceye kadar duymadı.

ÜLKE MUHTARI

Zaten iş bir duyuldu, o saatten sonra köylü hiç zaptedilemedi.  Barhanasını eşeğine yükleyen şehre koştu, gecekondusunu dikti. Her tarafı kendi köyüne döndürdü. Bu gerçeği bilmesine biliyoruz da bir türlü kabul edemiyoruz. Şehirli kısmı da böyledir işte. İnatta köylüden bir iki karış ileridedir. Bir işin gerçeğini asla kabul ettiremezsin. Halbuki bir kabul etse kendi de huzuru bulacak. Köylü, şehirli ayırımı kalmayacak. Önümüzdeki Mayıs ayında da cumhurbaşkanı yerine Türkiye muhtarı seçip, rahatlayacak. Bu satırlar yazılırken, şahsi “Yol, su, elektrifikasyon” danışmanım Kemal Yıldırım ise beni izliyor. Bir yandan da “Köylülüğün iyi bir şey olduğunu” gösteren bir şiir üzerine çalışıyor. “Çaresizdim geldim ama. / Gurbeti ben mi yarattım?” mısraları ile başlamış. Şu sıralar çok hislenmiş durumda. Konuşacak hali yok. Belli ki köyünü özledi. En çok da ineğini. İstanbul’a göç ettiklerinde ineği “Yakında seni de yanımıza aldıracağız.” deyip kandırdığı geliyor aklına, vicdan azabı çekiyor. İnek mahzun. Kemal ondan mahzun. Ben aralarında kaldım. Kemal’le göz göze gelmemek için başımı havaya diktim. “İstikbâl göklerdedir.” 

/Selahattin Duman

www7.gazetevatan.com

Köyüm Köyüm Güzel Köyüm

---

Çamlığın Başından Sarımsak ve Gecekli Köyleri

---

Köyümüzden İnsan Manzaraları

---

Züverin Mêmet Emmi, Melek İnge ve Torun

Akbulut Köyü'ne Buradan Gidilir

---

Salih M.Can KOŞAR  Köy Kavşağında

Muhtarlarımız Sunay BAKİOĞLU

---

Muhtar Sunay BAKİOĞLU

Ve hemen arkasında Sedat ŞEN

Köy Öğretmeni

---

O bir Köy Öğretmeni.

Fedakâr, Cefakâr ve Vefakâr Öğretmenlerimizden biri.

Ben bir köy öğretmeniyim,

Anlımda ışık,

Gözlerimde nur...

Alıp götürmeyin beni şehirlere

Götürmeyin ne olur.

Ben bir köy öğretmeniyim,

Katıksız duygular içinde yaşarım.

Çıplak ayaklar basar yüreğime,

Onları tutar, okşarım.

Ben bir köy öğretmeniyim,

Çaresizlik ekmeğim, keder gözyaşım,

Umut ve sevgiyim çarpan kalplerde,

Dağlardan daha çok yücedir başım.

Ben bir köy öğretmeniyim,

Evlerde motif, dillerde destan

Gölgesi düşer ay-yıldızın üstümüze,

Ve gönüllerde büyür vatan...

/Göktürk Mehmet UYTUN

Köylüler

---

Ben Adem KOŞAR'a bir merhaba diyeyim. Varın  diğerlerini siz söyleyin.

Sararmış Fotoğraflardan

Yukarköyden Karşı Mahalle ve Tokmak Hırmanı

---

Fikricüğün Bayırından Karanlık Dere ve Sancar

---

Ek Dersliklerden

---

Bir zamanlar Fevzi ŞEN öğretmen tarafından 4. sınıfı okuduğum ek derslik binamız. Şimdilerde, HALK EĞİTİM MERKEZİ tarafından MAKİNE NAKIŞI KURSU verilmektedir.

Akbulut İlköğretim Okulu

---

Yapım yılı 1967.

Bu okulumuz inşa edilmeden önce okula gitmek isteyenler şimdi Kışlakonak Köyü adını alan Gelemet Mahallesindeki okula giderdi. Okumak isteyenler diyorum çünkü, sabahları tırnak, üst-baş çamur kontrolüne ilaveten ilkokul öğrencilerinin (!) sakal tıraşı kontrolünden geçtiklerini hatırlıyorum.(Kimler mi? Hasbi'nin Mehmet, İlaz Selahattin'in Kemal)

Abim 2.sınıfa ben 1.sınıfa burada başladım. Sabahleyin, siyah önlük beyaz yakalıklarımızla okula geldiğimizde bizi kapıda bekleyen biri vardı; çizgili kıravatı ütülü elbisesiyle bizimle birlikte köyümüzü de eğitip aydınlatacak güneşimiz, sevgili İlköğretmenimiz Mustafa AÇIKGÖZ.

Öğretmen Lojmanı

---

Öğretmen Lojmanı ve  suyu içilemeyecek kadar tuzlu olan su kuyusu.

Akbulut Camii Şadırvanı

---

Kimi Bu Dünya İçin, Kimi Öteki Dünya İçin Yapar.

Hayır sahibinden Allah Razı Olsun. 

Akbulut Cami İç Mekan

---

Akbulut Köyü Camii

Camii'mize bu güzelliği hediye eden gencecik çocuklarımız. Yıllarını gurbet ellerde kahır çekerek geçiriyorlar ama ata toprağını unutmayıp ona sahip çıkıyorlar, onu yaşatıyorlar. (Yüce Allah her şeyi görendir, duyandır, bilendir. Allah onlardan Razı olsun. Geçmişlerine rahmet olsun.)

Onlar Erdi Rahmete. Ya biz!

---

Müsadenizle Dostlar.

Üçüncü Gurbette Perişan Olduk.

ÜÇÜNCÜ GURBET

Eskisinden de beter oldu halımız

Zehir oldu ekmeğimiz balımız

Dilimize hasret kaldı dilimiz

Üçüncü gurbette perişan olduk

Çile çeken onca canlar nerede

Kıymet bilen o insanlar nerede

Ah gardaşım ah acı tatlı geçen o günler nerede

Üçüncü gurbette perişan olduk

Şu yaban ellerde malamat olduk

Ayrıldık sıladan binbir hayalle

Aktı göz yaşımız karıştı sele

Büktü belimizi dert hicran çile

Üçüncü gurbette perişan olduk

Büktü belimizi dert hicran çile

Şu yaban ellerde malamat olduk

Yüklendik hasreti düştük yollara

Geldik mesken kurduk yaban ellere

Aldırmadık geçip giden yıllara

Üçüncü gurbette perişan olduk

Aldırmadık geçip giden yıllara

Şu yaban ellerde malamat olduk

Anayı babayı toprağa saldık

Bacıya gardaşa hasret kaldık

Ne çileler çektik ne günler gördük

Üçüncü gurbette perişan olduk

Dedeyi neneyi toprağa saldık

Emmiye dayıya hasret kaldık

Ne çileler çektik ne günler gördük

Üçüncü gurbette perişan olduk

Şu yaban ellerde malamat olduk

Kalplerde huzur yok ağızlarda tat

Duygular yok olmuş dostluklar berbat

Anayı babayı tanımaz evlat

Üçüncü gurbette perişan olduk

Anayı babayı tanımaz evlat

Şu yaban ellerde malamat olduk

Bülbülü koymuşlar altın kafese

Vatan vatan demiş nefes nefese

Selam olsun sıladaki herkese

Üçüncü gurbette perişan olduk

Selam olsun eşe dosda herkese

Şu yaban ellerde malamat olduk

Anayı babayı toprağa saldık

Bacıya gardaşa hasret kaldık

Ne çileler çektik ne günler gördük

Üçüncü gurbette perişan olduk

Dedeyi neneyi toprağa saldık

Emmiye dayıya hasret kaldık

Ne çileler çektik ne günler gördük

Üçüncü gurbette perişan olduk

Şu yaban ellerde malamat olduk

/Kıvırcık Ali

Kabirleri Nur, Mekanları Cennet Olsun

---

Kar ve Çiçekler.

Köy Kabristanlığından...

Kayışyeri Mezarlığından Karadeniz

---

Akbulut Köyü'nden