6 Nisan 2007 Cuma

Köylülük Meselesi Üzerine



Bir çiftçinin Başbakan Erdoğan ile giriştiği sert atışmayı her hatırladığımda ben gerçekten unutmak ve onlar yokmuş gibi farz ederek yaşamak istediğim köylülük meselesini hatırlıyorum. Gerçekte o çiftçi, köylü filan da değildi bence. Çünkü gerçek köylüler bir Başbakan’ı karşılarında gördüklerinde köylerine gelen devlet trenini karşılamaya çıkan ‘Selamsız Bandosu’ üyeleri gibi saygı duruşuna geçer, ve Başbakan ‘rahat olun’ deyinceye kadar da öylecene dururlar. Başbakan ‘rahat ol’ lafını etmeyi unutursa da hep aynen hazır olda kalıverirler. Bu köylüler belirli pozisyon olarak hareketsiz durma uzmanıdır. Örneğin; köylüler yere çömelip ayakları üzerinde oturur gibi durabilir. Bir kez bu pozisyonu almayı deneyeyim dedim, neredeyse ciddi bir sakatlık geçiriyordum. Ben bir kalabalıktan kendime arkadaş seçerken bu çömelme kriterini kullanırım. Köylü gibi çömelmeyi başaranlarla katiyen arkadaş olmam. Çömelemeyenler ise benim kafadandır mutlaka. Alaturka tuvaleti katiyen kullanamamın temelinde de bu vardır. Köylüler alaturka tuvaletin üstüne bir çömelirler, ondan sonra mandaları bile kıskandıracak şekilde tuvaletlerini ederler. Köylülerden bizi ayrıştıran bir başka özellik de dışkılarımızın şekli ve büyüklüğüdür, bu konuya da girecektim ama başka bir yazıya saklayacağım bunu.

Türkiye’nin ciddi bir köylü meselesi vardır. Sağ partiler bunlara yalakalık yapar, solda ise köylülüğü imha edecek yürek çıkmamıştır ne yazık ki.

Köylü meselesi üzerine çok düşünmüş olan ve toplu eserlerinin birçok sayfasını (özellikle de dokuzuncu cildi) bu meselenin çözümüne ayıran Lenin, sonunda bakmıştır ki sorunu çözemiyor, yapılabilecek en iyi işi yapmış ve işi Stalin’e delege etmiştir. Stalin de her rasyonel insanın yapması gerekeni yapmış ve köylü sorununu kökünden çözmeye girişmiştir, öldürmede yeterli hız ve ivmeyi tutturamadığından Rusya’da köylülük bitmemiştir ama onlar şimdi terbiye edilmiş haldedir. Bu arada Mao, Çin’de köylülük meselesini benzer ama birazcık daha dolambaçlı yoldan (onları çalıştırır gibi yapıp öldürerek) çözmeye soyunmuştur. Mao’nun yazılarını okuduğunuzda (evet ben hem Stalin’in hem de Mao’nun toplu eserlerini okudum. Bence delirmiş olmamın temelinde de bu var. Ayrıca Kapital’i ve Grundrisse’yi de okudum) köylünün nasıl da dev gibi dalgalar halinde ayaklanıp burjuvayı, feodal beyleri ve onların uşaklarını yutacağını anlarsınız. Mao’nun yazılarında yutulacak unsurlar arasında bir de Şeytan Shensiler de geçiyor. Samimi olarak söyleyeyim, bu sınıf düşmanımızın ne olduğunu tam anlamadım ama tahmin ediyorum ki Şeytan Shenshi’dan güzel bir macera filmi çekilebilir. (Yeri gelmişken Geyşa filmindeki güzel kadının Japon değil de Çinli olduğunu öğrenince ne kadar büyük hayal kırıklığı yaşadığımı umarım tahmin edersiniz. Kadınla tam gayrı meşru evlilik dışı ilişkiye girme hayalleri kuruyordum. Çinli olduğunu öğrenince hayallerimin içine edildi)

Açıkça söyleyeyim; ben köylülük meselesinin çözümünde hangi aşamada olunduğunu anlamak için Peru Komünist Partisi’nin deklarasyonlarını ve eylemlerini sıkı bir şekilde takip ederim. Sonuç olarak şunu söyleyebilirim ki; köylülük meselesi hâlâ daha dünya üzerinden silinebilmiş durumda değil. Çünkü Peru Komünist Partisi büyük ihtimalle utangaç olduğundan Stalinist yöntemleri uygulamaktan kaçınıyor. (Peru Komünist Partisi, köylülük ile uğraşmayı kesip Peruluların neden bu kadar çirkin olduklarını bize anlatsa sevinirim. Bence Japon ile Latin köylüsü çiftleşince ortaya şebek götü benzeri bir şey çıkmış işte. Ne olmasını bekliyordunuz ki yani...)

Türkiye’de ise köylülük meselesini çözmek için özel politika oluşturmak gerekmiyor, çünkü Türkiye’de köylüler ilginç bir toplu intihar yolunu kendilerinden açıyor. Güneş doğar doğmaz kahveye gidiyor, batıncaya kadar da orada sabit olarak oturuyorlar. Bu nedenle Türkiye’de Stalinist olabilmek de çok kolay. Yapacağınız tek şey; bir kanun hükmünde kararname yayınlayıp okey oynanmasını yasaklayacaksınız o kadar. Ertesi gün köylü nüfusun tümüne yakını sıkıntıdan ölür, hayattaki tek işin ellerinden alınmasından sonra yaşamak için de nedenleri kalmayacak tabii ki. Sonunda intihardan korkanları da bulup siz öldürüverirsiniz. Alın işte köylülük meselesi bitiverdi.
/Serdar Turgut

Köylülük Üzerine Bazı Notlar



Köylülük, Türkiye’de artık fiilen sürdürülemez bir sosyal kategoridir ancak temel meselemiz, şehirdeki köylülerin meslek sahibi üreticiler biçiminde yeniden organize edilmesinde yatıyor. Çare, köylülüğün tasfiyesiyle birlikte yeni bir şehirli kimliği inşâ etmek ve o kimlik etrafında yeni insânî ve medenî değerler yükseltmektir.


“Köylülükten kurtulmak gerektiği” sözünün telâffuzu bile, sanki orada dinî, etnik veya ailevî aidiyetlere hakaret ediliyormuş gibi tepkilere yol açıyor. Köylülük, sahiplenilmesi, savunulması gereken bir kimlik midir veya köylülükten kurtulmak gerektiği sözü, ahlâkî bir değere saldırı anlamına mı gelmektedir? Bu yazıda “köylülük” kavramı üzerinde duracağız.

“Köylülük” kavramı bana göre ahlâkî bir değer olmaktan ziyade, sosyolojik bir kategori olarak anlaşılmalıdır. Köylülüğün tasfiyesi, endüstrileşen toplumların günün birinde mutlaka uğramaları gereken bir istasyondur. Günümüzün şehirleri, endüstri çağı öncesinin şehirlerinden çok farklıdır. Endüstri çağından önce nüfusun pek az bir (takriben yüzde 10) kısmı şehirlerde yaşamaktaydı ve şehirli nüfus, köy hayatına göre daha karmaşık ve ileri teknikler uygulamayı gerektiren üretim işlerinin organizasyonu ile ilgili meslek erbâbından (zanaatkârlar, eğitimle uğraşanlar, tüccarlar, hukukçular, esnaflar, askerler ve yönetim işlerini yürüten bürokratlar) ibaretti. Köyler ise nüfusun ezici çoğunluğunu barındırıyor ve besliyordu. Köy, kendine yeterli bir yerleşim birimi olmak zorundaydı; tarım ve hayvancılık üretiminin gerçekleştirildiği ana merkez olması itibariyle iktisadî açıdan köy kendi ihtiyaçlarından fazlasını üretebiliyordu. Sair mesleklere ve hizmetlere duyulan ihtiyaç ise nadir hallerde dışardan karşılanmakla beraber genellikle birden fazla zenaatı şahsında toplamış (soğuk demirci, dülger, nalbant, sınıkçı, saraç vb.) becerikli insanların birbiriyle dayanışmasıyla çözümleniyordu. Ne var ki teknik nitelikte mal ve hizmete duyulan ihtiyacın köy ortamında iptidai seviyede karşılanabilmesi sebebiyle bu gibi kabiliyetler “uzman” kimliğine bürünemiyor ve en çok kalfa seviyesinde ilerleme imkanı bulabiliyordu. Köyle şehir arasındaki ilişkiler bugünle kıyaslanmayacak derecede donuk ve hareketsizdi ve böylece köy ve şehir, birbirinden bağımsız şekilde kendi içinde dengeler meydana getirerek varlıklarını uzun süre devam ettirdiler.

Batı Avrupa’da köylerin çözülmesi, İngiltere’de başlayan Sanayi İnkılabı ile farkedildi. 20. Asrın başlarında Batı Avrupa’da köylülük ve köy hayatı tarihî bir tasfiyeye uğramış durumdaydı. Köylü nüfusun şehirlere göçerek sanayi işçisi ve sair hizmet sektörlerinde istihdam edilmesiyle kendini hissettiren bu süreç hiç de kolay geçmedi. Boşalan kır alanlarında tarım üretimi, makinalaşma ve ileri üretim teknikleri ile telafi edilirken şehre yerleşen köylüler ağır sosyal bunalımların içinde kaldılar ve tabiatıyla çok ağır bedeller ödeyerek neticede şehirli (burjuva) kimliği edindiler.

Türkiye’de süreç, geç ve batıyla mukayese edilmeyecek derecede insaflı işledi. 19. Asrın sonlarında Haliç kıyısında ilk Türk sanayi işletmeleri kurulurken Batı Avrupa’da köylülük çoktan tasfiyeye uğramıştı bile. Bizde sanayileşme dalgasının en çok hız kazandığı zaman kabaca, 20. Yüzyılın ikinci yarısına denk geliyor. Bu yarım asır içinde, özel sektörün sermaye yetersizliği yüzünden devletin önderliğinde serpilen sanayi kuruluşları, kitlevi bir işçi sınıfı oluşmasına meydan vermeyecek derecede dar çaplı kaldı ve bu kuruluşlarda çalışan işçiler, Avrupa’da vaktiyle büyük sıkıntılara göğüs germiş proleter sınıfın çektiği eziyetlere mâruz kalmadan ortadirekliğe terfi ediverdiler. Türkiye’de şehirleşmenin çekici gücünü sanayi ihtilâlinden ziyade haberleşme ihtilâli kamçıladı. Köy elektrifikasyonu ve televizyon yayınlarının yaygınlaşması, Türk köylüsünün üretim gücü ile erişmesine imkân olmayan bir tatlı hayatı gözler önüne serdi; tüketim listeleri kabardı. Türk köylüsü artık kendi dışındaki dünyayı farketmişti. Devletin yüksek subvansiyonları ile desteklenen tarım üretiminin getirisi ile televizyonda sergilenen hayat tarzına erişmek mümkün olmadığı için son yirmi sene içinde köyler boşaldı ve Türkiye’nin nüfus dengelerinin kum saati, “köy-şehir” itibariyle tersine döndü. Bugün, sadece ekilebilir arazi tapusu beyan etmek suretiyle köylüye ödenen karşılıksız yardımlar bile köylüyü köyde tutmaya yetmiyor. Türk köylüsü ekip biçtiği zaman daha çok zarar eden bir tüketici durumuna geldi. Bundan sonra köy ve köy hayatını bekleyen muhtemel gelişme, tarım topraklarının mülkiyet itibariyle büyük öbekler şeklinde birleştirildikten sonra modern tarzda üretim yapan tarım firmalarının tasarrufuna açılmasıdır.

Bu mânâda “köylülüğün tasfiyesi”, şehirde yaşayan köylü nüfusun şehir değerlerine sahip çıkması, hatta o değerlerin yeniden üretimine katkıda bulunması temennîsini taşıyor. Köylülük, Türkiye’de artık fiilen sürdürülemez bir sosyal kategoridir ancak temel meselemiz, şehirdeki köylülerin meslek sahibi üreticiler biçiminde yeniden organize edilmesinde yatıyor. Bu noktada Türkiye’yi yönetenler tıkanıyorlar ve tıkanıklık hali, büyük şehirlerin perişan manzarasında açıkça kendini hissettiriyor. Metropol şehirlerinde bir nevi “getto”laşma eğilimi bariz haldedir. Üst gelir grubuna mensup olanlar, özel güvenlik tedbirleriyle korunan ve duvarlarla yakın çevresinden tecrid edilmiş minicik ‘kent’lerde ve sitelerde yaşamayı tercih ederken, şehrin çevresinde yer alan gecekondu semtlerinde özel terkipli mahalleler oluşmaya başladı. Şehirlerde mal ve can emniyeti büyük tehdit altına girdi. Alt yapı hizmetleri en küçük krizde tamamen duracak derecede dayanıksız ve esneklikten mahrum. Suç çeteleri ve daha büyük ölçekli mafya kuruluşları, şehrin suç haritasını parsellediler ve denetlenemeyen kara para trafiği, görünmez hareketliliği ile şehirlerde yeni suç-istihdam sektörleri yarattı.

Şehirler artık medenî değerleri üreten ve düzenleyen ağırlıklarını kaybetmiş bulunuyorlar; oysa ki dünyanın her yerinde şehirler medeni değerlerin üreticisi olmuşlardır; ortak yaşamanın doğurduğu girift problemlerin çözüm yeri şehirlerdir. Bilimler, sanatlar, hırfetler, uzmanlıklar, üretkenlik, eğitim, hukuk, nezaket, karşılıklı saygı ve bir arada yaşama edebi gibi varlığı ve çokluğu ile övünç duyulan her şey şehirlerin eseridir. Türkiye’de şehirler bu bakımdan büyük bir verimsizliğin içine düştü ve şehir değerleri sindirildi. Köylülüğün tasfiyesi, şehirlerin yeniden medeni üretkenliğini kazanmasının, yeniden yaşanılır ve güvenilir beldeler haline gelmesinin bir parçasıdır. Köylülerin yeniden köyüne dönmesi artık imkânsız; mevcut hâl ile yetinmek, hatta idâre etmek de imkânsız.

Çare, köylülüğün tasfiyesiyle birlikte yeni bir şehirli kimliği inşâ etmek ve o kimlik etrafında yeni insânî ve medenî değerler yükseltmektir. Medeniyetler şehirlerde doğar ve orada yıkılırlar. Bugün seyretmekte olduğumuz bir yıkılış manzarasıdır ve herkes seyirci olmakla yetinirse yıkılış kaçınılmazdır.
/ Ahmet Turan Alkan

Köylülük, Kentlilik



Büyük Atatürk “köylü milletin efendisidir” demiş. 600 yıllık imparatorluğun sonunda endüstri devrimini pas geçmiş, nüfusun ve dolayısıyla yurdu kurtaran askerin çok büyük kısmının köylü olduğu, çivi yapacak fabrikası dahi olmayan, ulusal üretiminin tamamına yakını tarım ve hayvancılık olan genç cumhuriyetimizin ilk yılları için doğru bir söz. Efendilik yakıştırmasının yanına veya karşısına kentliyi tanımlamak için ne koyacağımız konusunda bir sorun olabilir ama irdelemek istediğim bu değil.


Köylülük köyde yaşamanın koşullarıyla şekillenmiş bir yaşam biçimi. Köylü günlük yaşantısındaki eylemleri öylesine ferah bir çevrede yapar ki bundan dolayı diğerlerinin özgürlük alanlarına girmesi gerekmez. Evinde ister takunyayla yürür, ister türkü çağırır. Altında, üstünde, bitişiğinde rahatsız edeceği kimse yoktur. Bahçesinde bostanında kuzu çevirse kokusundan değil ancak dumanından fark edersiniz.

İşine giderken aracını kimseyle paylaşmadığı için “önce inen insin, sonra binen binsin” gibi kuralların farkında değildir. Evi ile tarlası arasında yoluna çıkan köylüsünün yanından araba veya traktörü ile geçip gitmesi kimseye bir sorun çıkarmaz, sonuçta herkes gideceği yere kendi hızı ile varır.

Muhtara işi düştüğünde sıra beklemesi gerekmez, hatta muhtarı evden çağırıp işini halleder. Sıraya girme gibi bir alışkanlığı yoktur. O işini yapmağa gittiğinde yapar ve döner.

Yani günlük yaşamında başkalarını rahatsız edecek bir şey yapamadığı için başkalarının rahatsız olup olmaması veya haklarına tecavüz etmeme diye bir kaygısı yoktur.

Bütün bunlar kötü değildir. Doğal ve normaldir, koşulların gerektirdiği, yani olması gerektiği gibidir.

Kentlilik de benzer şekilde kentte yaşamanın koşullarının belirlediği yaşam biçimi. Fakat yaşadığımız ve çalıştığımız yerlerdeki, işe gidiş gelişlerdeki, ortak olanaklardan faydalanmadaki yoğunluk köydekinin tam tersine çok büyük oranda diğerlerinin kakları ve özgürlüklerine dikkat etmemizi gerektiriyor.

Sorun, köylü kente geldiğinde ortaya çıkıyor. Bir çoğumuzu rahatsız eden ve ülkemizi yaşanmaz bir yer haline getiren günlük sorunları şöyle bir düşünürseniz bunların çok büyük bir çoğunluğunun “başkalarının hakkına saygısızlık” sorunu olduğunu görürsünüz.

Onların kentli görünüşlerine aldanmayın, otomobil sürerken siz dönme şeridine girmişken ta en son noktaya gidip burun koyan, trafik sıkıştığında emniyet şeridinden ve hatta kaldırımdan herkesi enayi yerine koyup öne geçen, otobüse, trene binerken kapı açılır açılmaz Ulubatlı Hasan gibi içeri atılan, vergi dairelerinde, hastanelerde, bankalarda kendinden önce gelenleri ekarte etmek için fiziksel – taktiksel her yolu deneyen, balkonunda mangal yapan, salonundaki televizyonunu balkondan duyabilmek için sesini sonuna kadar açan, kornasını çevre ile iletişimin normal bir aracı olarak kullanan, kentte yaşadığı halde köylü tarzı yaşamakta direnenler hep bu tanımın içine girer.

Tekrar hatırlatıyorum, köylülük veya köylüler kötüdür demiyorum, sorun köylü yaşam tarzını şehirde devam ettirmektir. Yoksa köylerdeki yaşam o koşullara göre gayet normaldir ve ben de köyde doğsaydım sanırım ne bundan farklı olur, ne de bunun farkında olurdum. Zaten kaçımızın dedesi kentlerde doğmuş ki?

Köylerde yaşayan vatandaşlarımızın bu konuda hiçbir kusur ve sorumluluğu yok. Sözüm onlara değil. Sözüm son 50 yıl içinde kente göç etmiş ama köylü yaşam tarzlarını değiştirmemekte direnenlerle ve onlara ayak uyduranlara.

Zaten bugün köylerde yaşayanlarımızın büyük bir bölümü yıllar önce kente göç etmiş ama değişmemekte direnenlere göre daha fazla yol almış durumda.

Aslında kente göç eden köylü bir süre sonra uyum sağlar ama bu kadar kısa sürede bu kadar çok göç alan kentler maalesef köye ayak uydurmak zorunda kaldı, yani teslim oldu.

Artık bir çok kentlimiz, yeni yaşam tarzına ayak uydurabilmek için köylüleşmiş durumda.

Bu sorunları yaşarken bazı mizah dergilerinin öncülüğünde eleştiriler ve “kıro”, “maganda” gibi aslında kimsenin üzerine alınmadığı ve dolayısıyla kendine pay çıkarmadığı sıfatlar üretildi ama bunlar aramızdaki muhabbetlerde içimizi dökmekten öte bir anlam ifade etmiyor.

Sorunun çözümü, sihirli ve her derde deva sözcükte: eğitim. Ama eğitimi yönetenler yaşanan sorunların farkında olmadıkça eğitimden de pek ümit yok. Zaten eğitim kurumları da diğer kurumlardan farklı durumda değil.

Ama durum yine de o kadar ümitsiz değil. Yani bu sorunlar ve çelişkiler yaşandıkça, yeni nesiller yavaş yavaş farkında olmadan kentlerdeki yaşama ayak uyduracak. Kent açısından sorun geçici ama olan bize olacak. Çünkü biz de geçiciyiz ve bu sorunların düzeldiğini görmeye çoğumuzun ömrü yetmeyecek.

Kentlerde yaşayanların çoğunluğunun “diğerlerinin hakkına tecavüz ediyor muyum” diye bir kaygısı olduğu anda birçok sorunumuz çözülmüş olacak.

Olaya bu açıdan bakarsak Almanya ve diğer Avrupa ülkelerindeki yurttaşlarımıza karşı oluşan antipatinin de nedenini daha kolay anlarız. Bunun sıkıntısını hak etmediğimiz halde maalesef hepimiz çekiyoruz.

Not : Biz, misafirperver bir ulus olarak böbürlenmeye devam edelim, günlük yaşamda birbirimizle ve kurumlarla olan ilişkilerde uygar yaşam biçimi ile hiçbir şekilde bağdaşmayan ciddi davranış bozuklukları var. Bu yazının amacı bunu sorgulayıp tartışmaya açmaktır. Bu sorunun kuşkusuz başka bileşenleri de var. Aramızda bundan büyük rahatsızlık duyan bir kesim olduğunu da görüyorum. Bu durumdan rahatsız her aydının bunun sorgulanmasına katkıda bulunmaya borcu vardır. “Ne yapalım biz böyleyiz” deyip sıyrılamam, çünkü ben böyle değilim.
/Tamer KAPLAN

5 Nisan 2007 Perşembe

Hamit KOŞAR



İşte bu da köyümüzün delikanlısı Hamit.

Rıza YILMAZ (Irıza Dayı)' ın Avlusu



Şimdiki adı Akbulut ama Sordan köyü'nün gerçek bir dayısı vardı bir zamanlar. Adı IRIZA DAYI idi. Irıza dayı herkesle dost, herkesle arkadaştı. Hiç kimseden yardımını esirgemez. Kimin ihtiyacı varsa hemen koşardı. Boş zamanlarında evinin önünde el aletleri yapar, yoldan gelip geçenlerle halleşir sohbet ederdi. Seyyare Abamın ardına düşüp gittikten gayrı buralar bir ıssızladi ki!.... (Allah nur içinde yatırsın)

Mehmet YEŞİL (Deli Memet)'in Evi



Rahmetli Hamide Abamın "Mıstafa, Saadet" diye çocuklarına çağırma sesi hâlâ kulaklarımda.
Rabbim Cümle geçmişlerimize Rahmet eylesin.

Aşşa Puvar





Şu kuyu dile gelse de anlatsa başına gelenleri bir bir. Yaz Kış suyu hiç eksilmezdi. İsmiyle müsemma gerçek bir pınardı.(Biz ona PUVAR diyoruz) Yıllar öncesinde  bütün köylü tütün dikme suyunu öküz arabalarına koyduğu fıçı(fucu)' larla buradan taşırdı. Köylü suyunu aldıkça o daha da bir gür akardı. Sonrası mı?... Sonra, daha büyük bir kuyu olsun diye genişletme girişimleri olumsuz sonuçlanınca o da köye küsmüş. Hasbi ŞAHİN, Mehmet YEŞİL(delimêmet), Mehmet KOŞAR(Züverinmêmet), Ramis KOŞAR ve Salih KOŞAR'ın gayreti, Sefer KOŞAR (Ürfetinsefer) ve İsmet KOŞAR'ın traktörleriyle getirdikleri taş ve Nüriye KOŞAR'ın verdiği bin lira ile çimento alınarak bu halini almış, yaşamını sessizce sürdürmektedir. Artık tütün dikmek için köylü ona muhtaç değil.

Karanlıkdere Yolu



Aslında bu yol 10-15 metre yukarıdan geçerdi. 
Heyelan onu gün be gün alıp aşağılara doğru çekiyor.

Köy Kahvesi



Aynı zamanda muhtarlık bürosu

Bahar Gelmiş Köyüme



Sefer YEŞİL'in (Sansar Dayı) Karaca Eriği Çiçek Açmış. Arka Planda Abbas YILMAZ'ın Evi.

Canlılar Hakkında Bazı Gerçekler



Amerika'da 58 milyondan fazla köpek vardır.


Yeryüzündeki canlılar hakkında yapılan araştırmalar sonucu ortaya çıkan bazı gerçekler, duyanları şaşkına çeviriyor. İşte, şaşkınlığa neden olan gerçekler...


 - Istakozların kanı mavidir.
- Bir sineğin hızı saatte 8 km'dir.
- Sıçan, deveden daha uzun bir süre susuz kalabilir.
- Erkek güve, dişi güvenin kokusunu 14 km'den alabilir.
- Bazı böcekler kafaları kopmasına rağmen 1 sene yaşayabilir.
- Yarasalar bir mağaradan dışarı çıkarken hep sola döner.
- Yetişkin bir ayı, bir at kadar hızlı koşabilir.
- Baykuş mavi rengini görebilen tek kuştur.
- Dünyada insan başına düşen karınca sayısı 1 milyondur.
- Bir karıncanın koku alma yeteneği, en az bir köpeğinki kadar gelişmiştir.
- Hamam böcekleri yaklaşık olarak 250 milyon yıldır yaşadıkları halde, hiçbir değişime uğramamışlardır.
- Kediler ültrason seslerini duyarlar.
- Sadece insanlar ve yunuslar zevk için cinsel ilişkide bulunur.
- Dünyanın en hızlı kuşu Boğazlı Kırlangıçtır. 3 saniye süreyle saatte 128 km. sürate ulaşmıştır.
- Kediler 100 değişik ses, köpekler ise 10 ses çıkartabilir.
- Son 4 bin sene içerisinde herhangi yeni hayvan evcilleştirilmemiştir.
- Bir pire, kendi büyüklüğünün 150 kat yüksekliğine zıplayabilir. Bu oranı tutturmak için insanın yaklaşık 30 metre zıplaması gereklidir.
- Atlar bir aya kadar ayakta kalabilirler.
- Kedilerin her bir kulağında 32 adale vardır.
- Bir inek hayatı boyunca yaklaşık 200 bin bardak süt üretir.
- Karıncalar uyumaz.
- 2 bin 600 değişik cins kurbağa vardır.
- Yılanlar duyamaz.
- Kelebekler ayaklarıyla tat alırlar.
- Bir karıncanın koku alma yeteneği en az bir köpeğinki kadar gelişmiştir.
- Atların, insanlardan 18 tane fazla kemiği vardır.
- Fareler kusamaz.
- Sineklerin 5 gözü vardır.
- Sığırların dört tane midesi vardır.
- Dünyada en tehlikeli hayvan sivrisinektir, çünkü insan ölümüne en fazla sebep olan hayvandır.
- İnsanları parmak izinden, köpekleri ise burun izinden tanımak mümkündür.
- Kedi ve köpekler insanlar gibi ya sağ ellerini çok kullanırlar ya da sol.
- Kirpiler suda batmaz.
- Salyangozların 25 bin civarında dişi vardır.
- Sivrisineklerin 47 tane dişi vardır.
- Kediler şeker tadını ayırt edemezler.

- Amerika'da 58 milyondan fazla köpek vardır.

Ben Köylüyüm Güzelim


Ben köylüyüm güzelim,
Sen bana gelemezsin.
Ellerim nasır tutmuş,
Bunları bilemezsin.

Köy sana bir yabancı,
Sen şehir çocuğusun.
Köyde yaşamak zordur,
Nasıl mutlu olursun?

Şehir tam sana göre,
Hayat var, mutluluk var.
Değişik değişik dost,
Çeşit çeşit insanlar.

Bugün biri severse,
Yarın başkası sever.
Gün geçtikçe yeniden,
Seni birisi bekler.

Şehir yabancı bana,
Senin gibi olamam.
Yaşadığım huzuru,
Başka yerde bulamam.

Ben köylüyüm güzelim,
Sen beni sevemezsin.
Vücudumda ter kokar,
Bunları silemezsin.

/Mehmet Ali Çıbıklı

"Köylü Milletin Efendisidir." Ne Demek?





1. GÖRÜŞ
 Tarım ile uğraşmak, insanın geçimini tarım ile sağlaması birçok kolaylığı birlikte getirmektedir. İnsanın ihtiyaçlarını karşılaması açısından tarımla uğraşan kişi bu ihtiyaçlara doğa'ya yakınlığından kolayca çözüm bulabilmektedir. Üstelik tarımla uğraşan 'köylü' nün sınırsız ihtiyaçları bulunmamaktadır. Buna mukabil, şehir insanın ihtiyaçları da istekleri de sonsuzdur. "köylü" nün mevcut ihtiyaçlarını yerine getirebilmesi, özellikle söz konusu ihtiyaçların kaynağına birebir sahip olması, (sahip olmasa bile o kaynaklara yakınlığı) kapitalizme en baştan muhtaç olmamasını ortaya çıkarır. Lakin işleyen düzen ve Türkiye’nin sahip olduğu kaynaklar düşünüldüğünde "köylü" nün yeryüzündeki her türlü kıtlığa (ülkeler arası ticari anlaşmalar, ekonomik gidişatlar, sanayi toplumunun sağlam para kaynaklarında işlerin yolunda gitmemesi) hiç bir şekilde boynu bükülmeyecek, zaruret halinde kalmayacaktır. Dolayısıyla "köylü" kimseye muhtaç olmadan, kimsenin avucunun içine bakmadan ihtiyaçlarını -yeri geldiğinde başkalarının da ihtiyaçlarını-karşılayabilecek durumdadır. Bu bakımdan "köylü" kendi değirmenini kendi döndürebilmekte, kendi yağında kavrulabilmektedir. Bu da "köylü" yü her bakımdan modern yaşamdan ayırır. Böylece "köylü milletin efendisi" sözü saygıyı ve "köylü" nün yaptığı icraatlara daha dikkatli bakma gerekliliğini ortaya çıkarır. "efendi" sözcüğünün burada özellikle kullanım sebebi "kendi kendine yetebilme gücü" olarak düşünülebilir.

Lakin. Yine de işini bilen iktidarların sayesinde tarım ile uğraşan birçok kişi "banka" ve "faiz" e bulaştırılmıştır. Yani "kendi kendine yetebilme gücü" elinden alınmıştır. Memleketin gün geçtikçe daha "medeni" hale geldiği de düşünülürse "köylü" nün ne "köylülüğü" kalmıştır, ne de "efendiliği". Tabii ki bu "efendi"lik bitti anlamına gelmez. Aynı zamanda da yozlaşma sona erdi anlamına hiç gelmez.

2. GÖRÜŞ
Atatürk’ün erken cumhuriyet dönemindeki korporatist görüşlerinin bir örneği olarak gösterilebilecek önermedir. Aslında köylüden değil çiftçiden bahsedilmektedir. Çünkü o dönem için bu ikisi farklı kavramlardır. Köylü sadece kendi geçimi için üreten ve ürettiğini tüketen bir anlam ifade ederken çiftçiye yeni devletin ihtiyaç duyduğu sermeye birikimini yaratabilecek bir zümre olarak bakılmıştır. Nitekim bu yüzden aşar vergisi kaldırılmış ve tarıma büyük önem verildiği vurgulanmıştır. Bütün iktisatçıların vurguladığı "politikaların psikolojik unsuru"nu Atatürk de anlamış olacak ki kalkınma yolunda köylüyü daha doğrusu çiftçiyi daha aktif hale getirmek için bu kelamı etmiştir.

3. GÖRÜŞ (Bu görüşte doğruluğu bilimsel olarak kanıtlanmamış ideolojik şablonlar vardır. )
Atatürk gibi onlarca ömre bedel kişisel tecrübesi bulunan ve batı tarihi hakkında da epey kitap okumuş bir insanın, muhtemelen politik nedenlerden ötürü sarf etmiş olduğu, lakin sonradan bu kadar ciddiye alınacağını tahmin etmiş ve hiç söylememiş olmasını dilediğim sözü.

Elbette bu tip sosyolojik ve politik yorumlar yapabilmek, aramızdaki bir kaç nesillik fark yüzünden, bizim için daha kolay. Daha fazla bilgiye daha kolay ulaşabiliriz ve dahası, insanlık Atatürk’ten sonra, faşizmin uç noktasına, sosyalizmin uygulanışına, soğuk savaşa, küreselleşmeye ve bilişim devrimine tanıklık etti.

Bütün bunları gördükten sonra, tarihin daha kolay analiz edilebildiği bir evrede yaşayan bizlerin, böyle bir fikri savunabilmesine imkân yok. Atatürk inanarak söylemiştir veya politik amaçla söylemiştir, önemli değil, artık 21 yy.dayız ve bu saatten sonra köylüyü milletin efendisi sanmak, hele ki sırf Atatürk dedi diye, bağnazlıktır.

Tarih boyunca köylüler topraktan ayrı bir birey olmadılar, toprakla birlikte alınıp satılan bir maldılar. Elbette ki tarım toplumlarından bahsediyoruz, Venedik gibi ticaretle uğrasan deniz toplumlarında veya Osmanlı öncesi Türkler gibi göçebelerde böyle bir kavram yok. Neyse efendim, sonuçta köylünün topraktan ayrı değeri yoktu ve çoğu zaman da işe yarar hayvanlardan daha değersizdi.

Ne zaman ki endüstri devrimi oldu, o zaman toprağa bağlı köylü kavramı da yıkıldı. Bu köylü yığınlarının çoğu dağılarak isçi kesimini, memurlukların bir kısmını ve aynı dönemde ortaya çıkan milliyetçiliğin doğurduğu ulus-devletlerin "kadrolu" askeri gücünü oluşturdu.

Lakin ayni dönemlerde bizde, yani Osmanlıda, bu saydıklarımın hiçbiri olmadı. Çünkü Osmanlı gerçek anlamda hiç bir zaman, bütün batı yanlısı reformlara ve Fransız etkisine karşın, endüstri devrimini gerçekleştiremedi. Küçük çaptaki endüstriyel hareketlerin hepsi, ülkemizde GSMH’nın yarısına eşit sermaye yatırımı yapmış bulunan Fransa’ya ve diğer batılı “Great Power” lara aitti. (Osmanlı iflasını ilan ettiğinde, bu kadar büyük yatırımların geri alınamayacağının anlaşılmasıyla Fransa’da yer yerinden oynamıştı. Almanya ise elbette endüstrileşmenin omurgası olan demiryolu hattını kendi stratejik çıkarları için yapmıştı, yani hicaza bağlantı sağlayıp, Ortadogu’daki İngiliz ve Fransız girişimlerine lojistik üstünlükle cevap verebilmek içindi. Bir ilginç nokta da bütün bunların olduğu sırada, o toprakların hala harita üstünde Osmanlı toprağı sayılmasıdır.

Neyse efendim, konudan fazla sapmayalım ve diyelim ki Avrupa’nın aksine, gerçek bir endüstrileşme atılımı gerçekleştirememiş Osmanlı imparatorluğu yıkılınca, hala nüfusun hemen hepsini oluşturan köylüler ve köylülük kültürü Türkiye Cumhuriyetine miras kaldı. Bu dönemde ülkemizde birleştirici unsur olarak İslam yerine Türkçülük hareketine ağırlık verilince, ölen, sürülen veya kaçan azınlıklar beraberlerinde bütün ticaret, sanat ve zanaat kültürlerini de götürdüler. Osmanlıyı yüzlerce yıldır bu yönden ayakta tutan bu gayrimüslim azınlıkların yokluğunda, geriye kalan, savaştan yeni çıkmış, güçlü bir lider yönetimindeki köylü(halk) ve asker(devlet yönetimi) topluluğuydu.

Savaştan yeni çıkıldığı için ve en etkili şekilde çabucak toparlanmak gerektiği için ülkede başında Atatürk’ün olduğu çok merkeziyetçi bir yönetim kuruldu. Bu sayede hızla reformlar yapıldı, lakin bir yan etki olarak, ilerleyen yıllarda ülke yönetimi askerler/devlet tebaası bir yana, vasıfsız isçiler/köylüler bir yana olarak ayrıldı. Bu çok önemli bir noktadır ve daha fazla açıklanmayı hak eder...

Avrupa’da keşifler çağının ve endüstrileşmenin yarattığı sermaye birikimi bazılarımızın sevmediği bir kavram olsa dahi, ülke yönetimindeki güç dengesinin sağlanması için önemli bir unsurdur ve bizde eksik kalmıştır. Sadece büyük sermayenin değil, küçük burjuvazinin de olmayışı, hem de tarihimiz boyunca, bu bağlamda çok zararlıdır. Zira gücünü örneğin ticaretten kazanan küçük burjuvazi, devletin büyük oyuncularıyla halk arasında bir tampondur ve halk içinde herhangi bir hareketin yayılabilmesinin anahtarıdır. (reform ve Rönesans hareketleri, aydınlanma çağı gibi devrimler başarılarını bu küçük burjuvaziye borçludur)

Aldığı miras itibariyle bütün bunlardan yoksun Türkiye Cumhuriyeti' nde, bu merkeziyetçi yapılanma, köylü/asker (veya devletten geçinen/vasıfsız diğerleri) arasındaki uçurumu derinleştirmiştir. İşte bu nedenledir ki köylünün Türkiye’de hiçbir zaman en ufak bir gücü olmamıştır. Burjuvazinin yardımı olmadan doğru düzgün organize olamadıkları ve ellerinde hiçbir koz bulunmadığından, tüm kuvvetler dengesi devletin tarafına kaymış, bu yüzden demokrasi unsuru olarak bile önemleri kalmamıştır.

Sorun ne islamda, ne de Türklüğümüzde. Değer yargılarımızdaki (ya da devletin değer yargıları mı demeliydim) ve kültürümüzdeki bir takım çarpıklıkların, tarihsel nedenleri var ve buraya kadar yazdıklarımın bir özeti olarak, bu nedenler: Osmanlının ekonomik/teknolojik ilerlemeye ayak uyduramayışı, sonuç olarak politik ve askeri anlamda çöküşü, bunların sonucu olarak fiilen çöküşü, yerini yeni ulus-devlet modelinin alması, bu esnada azınlıkların ülkeden kovulması/kaçması, geriye kalan harap ülkenin toplumunun ikiye ayrılıp gücün sadece bir kesimin elinde bulunması.

Köylü Kimdir?



Köylü yurdun efendisi olmadığı zamanlarda yanı Ortaçağda sömürülen ama bir o kadar da dayanıklı bir sınıftı. Ortaçağda yaşayan bir köylü için günde 15 km. yürümek çok normaldi. 35 km. yol yürümek ise yorucu ama olağan bir durumdu. Günümüzde hafta sonları birkaç kilometre yol yürümeyi marifet sayıp spor yaptıklarını sananlara duyurulur.
***
Artık yavaş yavaş şehirlerin yozlaşmasıyla ortadan silinmeye başlayan, "kıro" ya da "maganda" benzetmeleri yapılan, esasında imece usulü ile, sevgiyle ve temiz yüreklilikle hayatlarını sürdüren, yılların çileleri ve tabiatla içli dışlı olmaktan dolayı filozof olmuş doğal eli öpülesi insanlar.
****
 “ülkemizde en çok yetişen köylüdür. Köylü, bütün iklimlerde yetişir. Köylünün yetişmesi için, çok emek vermeye ihtiyaç yoktur. Köylü bozkırda yetişir, yaylada yetişir, ormanda yetişir, dağda yetişir, kurak iklimde yetişir, ovada yetişir, sulak iklimde yetişir. Çabuk büyür, erken meyve verir. Kendi kendine yetişir, kendi kendine meyve verir. Biz köylüleri çok severiz şehire gelirlerse onlardan kapıcı ve amele yaparız.”
****
Önce Menderes’i (DP) daha sonrasında Demirel’i (AP) tarıma verdikleri sınırsız sübvansiyonlar ve alımlar nedeni ile toplamda 30 yıla yakın sorgusuz sualsiz iktidarda tutan; siyasi tercihleri maalesef hububat alım baş fiyatları ile sınırlı halk tabakası.
****
Uzunca bir süre toplumların temelini oluşturmuş, ne geçmişte Batıdaki Feodal Toprak Sahiplerine, ne Osmanlıdaki gibi Tımar sahiplerine, ne de günümüzdeki büyük/küçük burjuvaya, elitist/bürokratik aydınlara yaranamamış, din ve gelenek bağlılıkları yüksek toplum sınıfı. “Bir tas aşım dertsiz başım” zihniyeti ve gelenekçilikleri, gelişmeyi önleyici bir özellikleri olarak görülmüştür çoğu zaman.

Tarım toplumlarından sanayi toplumlarına geçişte, işledikleri topraklarından ayrılıp köhne şehirlerde fabrika üretim bantlarındaki, daha sonra da ofis kubur tarlalarındaki yerlerini alan torunları tarafından da bir çeşit sınıf atlama ve ilerleme, gelişme heyecanıyla hor görülmüşlerdir. Bu geçiş süreci pek çok zanaat tekelini ve bazı aristokratik hiyerarşileri de olumsuz etkilemiştir haliyle. Bu bağlamda Rus ve Çin usulü komünizmin de köylülükten sanayi toplumuna merkezi bürokratik kontrollü bir geçiş projesi olduğu söylenebilir. Yapısı itibariyle Rus ve Çin devletlerine benzeyen Osmanlıda ve sonrasındaki Türkiye cumhuriyetinde böyle bir sürecin benzeri yaşanmakla birlikte, sanayi ve şehir yaşamına geçiş yönü oldukça zayıf kalmıştır. Güçlü, ilerici ve gelişmeci bir burjuva ve orta sınıf ortaya çıkamamıştır tam olarak.
****
Hiç çalışmadıkları hatalı bir genellemedir. Gerçekten de işlerin çoğunu hatunlara yıkıp, kahvede yan gelip oturmak, bütün kışı kahvede geçirmek gibi yaygın kötü alışkanlıları varsa da, canını dişine takarak çalıştıkları da oldukça sık görülen bir husustur. Hatta kendi köyündeki tarlasındaki işin üstüne bir de gidip başka yerlerde ücretli çalışmaları da söz konusu olabilmektedir. Ama atadan gördüren şekilde kara düzen çalıştıkları için, çalışmalarının getirisi gayretleri ile mütenasip olmamaktadır. Bu da çalışma şevkini kıran bir faktördür.

Ellere Verir Talkını, Kendi Yutar Salkımı




Çocukken yediğimiz kan damlayan mis gibi domateslerimizi, çıtır çıtır salatalıkları, kokusu uzaktan duyulan çileklerimizi özlüyoruz. Ekşiyen ayranlarımızı, çürüyen yumurtalarımızı, küflenen peynirlerimizi, kurtlu elmalarımızı bile özler olduk.

Şimdi yediğimiz her şey yapay. Hepsi suni gübreli, hormonlu, tarım ilaçlı, kimyasal katkılı, suni tatlandırıcılı, boyalı. Makinelerde yapılan kimyasal katkılı, boyalı yoğurtlar, neredeyse içinde meyveden başka her şeyin yer aldığı meyve suları, cipsler, dışı kırmızı içi beyaz, siyah domatesler, uçları yumuşayarak içi acıyan salatalıklar, acayip şekilli çilekler, kokusu olmayan muzlar, kaymaksız sütler, sıcakta bozulmayan yumurtalar. Neredeyse 20–30 yıl öncesinin karikatürlerindeki gibi yemek yerine yutulacak 1–2 ilaç yakında sofralarımızın ana gıdası olacak. Her şey yapay, her şey katkılı, her şey ilaçlı.

Buradan köylümüze sesleniyoruz ve yalvarıyoruz. Lütfen bu ülkenin çocuklarını birazcık olsun düşününüz ve atadan kalma tarım ve hayvancılığa tekrar geri dönünüz. Lütfen tekrar kara sabanla, humuslu toprakla, doğal gübreyle, nadasla yaptığınız eski tarıma geri dönünüz. Hayvanlarınızı hareketsiz kılan ve suni yemle besleyen ağıllardan çıkarınız. Bırakın çayırda koştursunlar, otla beslensinler bırakın etleri mis gibi kekik koksun.

Unutun sizi kandıran “Bir ek, kırk al” masallarını. Hanginiz zengin oldunuz, hanginiz bir ektiniz kırk aldınız. Hanginiz köşeyi döndünüz. Tüm paranızı suni gübrelere, tarım ilaçlarına, mazota yatırdınız onları zengin ettiniz. Hâlbuki kasketini takıp ne demişti Mustafa Kemal Atatürk? “Köylü milletin efendisidir.” Bırakın bu hormonları, bırakın bu tarım ilaçlarını. Yeniden milletin efendisi olunuz. Kendinizi düşünmüyorsanız, çocuklarınızı, çocuklarımızı, geleceğimizi düşününüz.

Bakın gelişmiş ülkelere. Hemen hepsi binlerce dönüm arazilerini organik tarıma ayırmışlar. Onlar sizlere hormonlu, tarım ilaçlı çiftçiliği önerirlerken kendileri kendi çocukları için doğal tarımı seçtiler. Ne demiş atalarımız; “Ellere verir talkını, kendi yutar salkımı ”. Siz de bunları görün artık. Çocuklarımız adına size yalvarıyoruz. Tüm çocuklar lösemi ve kanser olmadan, bir an önce atadan kalma doğal organik tarım metotlarına ve doğal hayvancılığa geri dönünüz. Bakın o zaman ülkemiz nasıl zengin olacak.


Saf Köylü Kızı






Evden kaçan saf köylü kız anasıyla mektuplaşır.
Anam, güzel anam, garip anam. Sarıkız'ı marıkız'ı heç sormuyom, zira zerre gadder umrumda değil. Sadede geliyom. Bu İstanbul şehri çok büyükmüş. Bizim köyden, yan yana 1 melyon tane koy, aha işte o gadder gocuman. Ben meyşur olmayı kafaya koydum anam. Filmde görmüştüm. 'İstanbul seni yeneceem' diyordu ya, bana beraberlik de yeter. Yani senin anlayacağın buraya puan veya puanlar almaya geldim anam.

Anası Cevap Yazar.
Ay gızım, bal gızım, eşek gızım... Sarıkız'ı sormuyon amma Sarıkız seni soruyo. Benden daha salak kızın nerde deyo... Gaçtın diye her Allah'ın gecesi bubandan sopa yiyom. Sırtım nasır tuttu artıkın. Seni bi yakalarsam bak nasıl meyşur edecem. Ağabeylerin peşine düştü. Yakında seni bulur, öbür tarafa tez ulaştırılar. Sen de gazetenin 3. sayfasına çıkıp meyşur olursun artık. Ağbingiller gelene gadder İstanbul seni 3.sayfalık yapmazsa tabii!

Kız Devam Eder
Anaaaaaa... Bababaaa. Burada bi dizi var şaşırınca böyle yapıyor başroldeki adam. Yakında tanışmayı hayal ediyorum onunla. Hatta hepisiylen. Ana gız; sen alışıksındır dayağa. Ya da dur ben buradaki kadın porgramlarından birini yollayayım sana, koca dayağı yiyo diye tilivizyonlara çık, ana-kız meyşur olalım.

Anası Cevap Verir.
Yellozlar Kraliçesi, halası kılıklı kızım benim. Sen şimdi meyşur olacam derken onun bunun altına yatarsın, o küçük cep telefonlarına dikkat et bari. Ağbilerin izini bulmuş, İstanbul'a varmışlar. Dua ediyom sadece vursunlar, cesedin güzel olsun. Çocuklar seni hırslarından parça pinçik doğrayayım derken terleyip Boğaz esintisiyle hasta olmasalar bari.

Kız Devam Eder
Anaların en vicdansızı, teneşirlere gelesicesi. Abim olacak o davardan haber alabiliyon mu? Alaman, zira bir tanesi anası yaşında bir kadınla yaşamaya başladı. Arada görüşüyoruz. Öbürünün de siniri geçti, baya bi yumuşadı. Hatta fazla yumuşadı. Geçen birlikte pembe bluz almaya çıktık. Yanlış anlama ha, bana değil ona. Bir dekolte giyiniyor ki sorma. Ben o kadar giyemem valla. Tutturdu ameliyat olucam kesin dönüş yapıcam diye. Bırak diyorum vur beni dön memlekete diyorum, "Ay beni gan tutar gııız" diyor. Yakında iki kızınız oluyor bilesiniz.

Ana Cevap Verir
Ailenin kanayan yaraları... Kansızlar sizi! Abilerini de ayarttın sonunda haa! Hakkımı helal edersem şerrrefsizim... Babanın da selamı var! Benim öyle bir kızım yok diyo... Hasadı kaldırayım bizzat kendi ellerimle boğucam üçünü de diyo...

Kız Devam Eder
Ahh anam benim saf anam. Sana ne zamandır yazamadım. Beni merak etmezsin biliyom da babamı merak etmişindir herhalde. Hali vakti yerinde. Gençleşti de. 'Genç kadın adamı gençleştirir' derlerdi de inanmazdım. Kuman diye söylemiyorum, güzel kız. Sen ne bakarsın babamın öyle atıp tuttuğuna. 'Asıcam, kesicem' diye yemiş seni. Hasadın parasını burada öyle bir yedi ki aklın durur. Bir akşamda dolaştı bütün meyhanelerini, gece kulüplerini İstanbul'un. Sonra bir askerlik arkadaşını buldu. Kalan parasıyla birlikte iş kurdular. Simit sarayı açtılar. Paraya para demiyor artık babam bilesin. Ana be, unutmadan bi şey diycem. Bu mektup olayı sıktı be... Bir cep telefon al da SMS'leşelim. Ya da bir bilgisayar al MSN'den yazışalım. Böyle çok banal...

Ana Cevap Verir
Oyyy anam oyyy. Meğer yıllarca koynumda bir değil dört yılan beslemişim oyyy! Hepiniz hayın çıktınız. Tez zamanda İstanbul'a gelip alayınızı yere sermezsem bana da Zarife demesinler!

Kız Devam Eder.
İstanbul'a gelme kararına pek sevindik ana. Bir sen eksiktin zaten burada. Gelmeden önce bana haber ver de abimin 'Refo' adıyla sahne aldığı gece kulübünden yer ayırtayım. Hep beraber felekten bir gece çalalım. Bu arada büyük abim o kadından ayrıldı. Anam gelsin de televizyondaki gelin-damat-kaynana yarışmalarına katılalım diyor. Bence de iyi fikir. Sen 10 tane kaynana Semra'yı cebinden çıkarırsın. şöhret olmak senin de hakkın. Hasretle bekliyoruz anam. Öptük çok. Bye!