Hocam Sefer KOÇ /Karasakal

 

Fotoğraf: Arif KOÇ

İlkokuldan mezun olunca köyde çobanlık yapmaya başlamıştım. Köy işleri bitip kış bastırdığında Bafra'da bir Kuran Kursuna gitmiş iki ay içinde firar etmiş köye dönmüştüm.

O sırada Gelemet Camisine yeni bir imam gelmiş "canlı ve gür" sesi ve güzel makamlarla okuduğu ezanlar civar köylülerin de dikkatini çekmişti. Sürekli öğrenci okuttuğu övgüyle bahsediliyordu. Cana yakın sıcakkanlı biri olarak herkes tatafından kısa sürede sevilip sayılan biri olmuştu.

Yarım kalan Kur'an öğrenimimi tamamlamak için kar-kış demeden Gelemet'in yolunu tutmuş "Karasakal" lakaplı hocamın dizinin dibinde yerimi almıştım. Dini eğitimimde büyük payı vardır.

Dizinin dibi dedimse yerde oturmuyorduk tabi. Caminin içinde bulunan odada okul gibi sıra ve masalar vardı ve sınıf tıklım tıklım doluydu. Kimimiz cüz, kimimiz Kur'an ve kimimiz de Osmanlıca öğreniyorduk.

Kimler, kimler yoktu ki... Şimdi hepsinin isimlerini sayamayacağım ama Bilal Battal ve Hakkı (Çavuş) Arslan kardeşlerimi zikretmeden geçemeyeceğim. Çünkü, ben camiye gelirken yanımda öğle yemeğimi getirsem de Sefer Hocam camide tek başıma yememe izin vermez, çoğu kez kendi evine götürür sofrasına oturtur birlikte yerdik. Ayrıca, zaman zaman emsalim olan Bilal ve Hakkı kardeşlerime sorar hangisi müsaitse onun evine gönderir onlarla birlikte yerdim öğle yemeğimi.

Başta hocamın çok değerli eşinden ve Bilal ve Hakkı kardeşlerimin ailelerinden Allah(cc) razı olsun. Çok ekmeklerini yedim, hakları ödenmez ama ilim tahsil edene yedirip içirmenin "sadaka-i Cariye"den olduğunu bilen insanlardı. Ben de vefa borcum olarak bu iyiliklerini unutmuyorum tabi. Rabbim, vefat edenlere rahmetiyle muamele eylesin.(Amin.)

TATLI BİR ANI

Azbuçuk öğrendiklerimizi camide cemaatin huzurunda bize müezzinlik yapmak, namazın sonunda Kur'an-ı Kerim'den aşr-ı şerif okumak vb. görevler vererek tatbikat yaptırırdı. Hiç unutmuyorum bir keresinde benden, yeni ezberlediğim Layestevi'yi okumamı istedi. Bu sırada cemaatin arasında Çolağın Osmanın oğlu Hafız Orhan abi de var ve ben bir heyecan yaptım ezberi şaşırttım. Sussam olay bitecek ama ben okumaya devam ediyorum; okuyorum ama ne okuduğumu ben de bilmiyorum, uydurup uydurup devam ettim. Nihayet belli bir süre sonra okumayı bitirip dualadım. Namaz sonrası Hafız abi ve hocam yanıma gelerek "Çetin, sende ne cevher varmış. Biz sana hüvallahülleziyi oku dedik sen maşallah nerelerden okutun biz bile bilemedik!.." diye yanlış şaşırttı da morali bozulmasın diye beni teselli etmişlerdi.

***

Sefer hocam Vezirköprü'lüydü. O Vezirköprü ki dedelerimiz de zaten oradan gelip bu Sordanköyü kurmuşlardı. Belki de ona karşı duyduğum sıcaklık bu bağ idi. Beni çok severdi. Beni çocuklarıyla bir tutar onlardan ayrı görmezdi. Mahir ve Eyüp Koç kardeşlere (bir de küçük Kadir ile kız kardeşimiz vardı) selam olsun.

Hocam Sefer Koç, çok sigara içerdi aynı dedem Sefer(cük) gibi. Ayrıca, hocam Vezirköprü'den getirdiği kendir bitkisinden urgan ve yular gibi köylünün ihtiyacı olan edevatlar yapardı.

Ve bir gece kaldığı lojmanda çıkan yangınla evindeki bütün eşyaları yanarak kül olmuştu. Örneğin yatak yorgan neyse de bakır kab kacaklarının o yangında eriyip yok olmasına köylü bile şaşırmıştı.

Daha sonra Gelemet Köyün'den ayrılarak Gecekli Köyü'ne imam olmuştu. O'na ve Gelemet köylülerimize bir vefa borcu olarak köyde bulunduğum sürece eğer Gelemet Caminin imamı yoksa Cuma ve Bayram namazları için camide fahri imamlık yapardım.

Allah(cc), annemize ve kendisine rahmet eylesin. (Amin.)

/Çetin KOŞAR

27 Ocak 2022

Akbulut Köyü'nde Ünlüler Geçidi...

Fotoğraf: Sunay BAKİOĞLU Arşivi

 Şairin dediği gibi: “Gömelim gel seni tarihe” desem, sığmazsın.

FOTOĞRAFTAKİLER

(Bize göre soldan sağa)

Yıl: 1970'lerin başı.

1- Nadir YAPRAK

Meksutoğlu, Hacı Osman Şen Damatı, Köyümüzün ilk TECİRİ.(Canlı hayvan tüccarı.)

2- Kemal YILMAZ

Celaloğlu, ilkokulumuzun gönüllü bekçisi, öğretmenlerimizin komşusu, özellikle sevgili öğretmenimiz Mustafa Açıkgöz merhumun köydeki sağkolu.

3- Ali Rıza BAKİOĞLU

Kazımoğlu, eski muhtar Rıfat Koşar'ın damatı, 1996 yılında Akbulut Köyü muhtarlık olunca Kaymakamlıkça atanan ilk muhtar Sunay Bakioğlu'nun babası, Akbulut Köyü Camii ve Okulunu yaptıran, mahalleler arası yolları açtıran, köye ulaşım için gerekli olan 7 adet köprüyü yaptıran, köyün okuyan gençlerini madden ve manen destekleyen, köyün menfaatları için kimsenin gözünün yaşına bakmayan, buna mukabil yumuşacık bir kalbe sahip "Mıkdar Ali", kısaca Akbulut Köyü'nün mimarı.

4- Hasbi ŞAHİN

Salihoğlu, (özellikle ormanlar olmak üzere) köy korucusu, başta öküz arabası(kağnı) olmak üzere tarımsal alet ve edevat ustası, sekiz çocuk babası, köyün sevilenlerinden.

5- Orhan AY (Ayakta)

Mendüoğlu, genç yaşta "kara sevda"dan ölen, köyün mazlumlarından.

6- Hacı Habib MERAL

Oflu. Akbulut Camiisinin arsasını bağışlayan, inşası ve ihyası için Karadeniz bölgesini il il gezerek bağış toplayan, imamlık kadrosu verilene kadar ve kadro sonrasında da bu işi sürdüren; caminin imam ve müezzinliğini yapan, 80 yaşında cuma imamlığı için Muştalı hocadan ders alarak bu işi de öğrenen, gençleri cami, cemaat, Kur'ân-ı Kerim konularında özendiren, köyün manevi mimarlarından...

/Çetin KOŞAR

Mustafa AÇIKGÖZ HATIRA DEFTERİ

D E F T E R L E R
TAZİYE DEFTERİ: Tâziye, başsağlığı dilemektir. Tâziye, ölünün yakınlarına mümkün olduğunca teselli edici, rahatlatıcı sözler söylemek ve üzüntüsünün paylaşıldığını göstermekten ibarettir.
 
HATIRA DEFTERİ: Anı, edebiyatta kişisel yaşantının bütününü veya belli bölümlerini kapsayan, bu dönemlerdeki gözlemleri dile getirmek amacıyla yazılmış metinlerdir.
 
Bizler burada taziye (başsağlığı) defteri açmak yerine Öğretmenimizle ilgili anıları derleyip toplamak maksadıyla HATIRA DEFTERİ açmayı uygun gördük. Öğretmenimizi daha iyi tanımak ve anlayabilmek için onunla ilgili anılara, hatıralara ihtiyacımız var. O’nu anlatan anılarımızı paylaşarak öğrenmeye devam edebilir miyiz?
 
NOT: Yazacağımız anıların edebi metinler olmasına gerek yok. Hatırlayabildiğiniz kadarıyla yaklaşık YER VE ZAMAN belirtmeniz kâfidir. Yeter ki Mustafa AÇIKGÖZ öğretmenimizi anlatan güzel anılarınızı bizimle paylaşın.
 
****
 
ÇORBA BİŞMEDİ ÖĞRETMENİM
 
Yaşanan bazı olaylar vardır ki fıkra gibidir. İnsanı halden hâle sokar. Aşağıda yaşanan olayda da verilen bir cevap sinirlerin gerili olduğu bir durumu seviçli ve neşeli hale getirmişti.
 
Özellikle Bayrak töreninin olduğu haftanın ilk günü okula geç gelenler sigaya (sorguya) çekilir, haklı bir mazereti olmayanlar tedip edilirdi.
 
İşte yine böyle bir Pazartesi sabahı geç kalıp törenden sonra gelenler ayrı bir sıraya sokulmuş, teker teker sorgulanarak içeri alınıyorken sıra Nedimoğlu Zeki ŞEN'e geldi.
 
Mustafa Öğretmenin "Niçin geç kaldın?" sorusuna Zeki'nin verdiği cevap "ÇORBA BİŞMEDİ ÖĞRETMENİM!" olmuştu. Bu cevap, diğer öğretmenler dahil hepimizi güldürmüş, ortamı da yumuşatmıştı.
/Çetin KOŞAR
 
Bu fıkra gibi olayı büyüklerimden ben de duydum. Burada detaylı şekilde öğrenmiş oldum. Hattâ okula giderken geç kalma gibi bir durumumuz olursa: Öğretmen kızarsa "Çorba pişmediydi öğretmenim " dersin diyorlardı.
/Osman ŞEN
 
 
 
İĞNECİ DEĞİL ÖĞRETMEN
(...)
Okul-öğretmen fobim o kadar yüksekti ki şiddetini ölçebilmeniz için bir anımı anlatayım. Üç ya da dördüncü sınıflarda olmalıyım. Her yıl, okullar açılmadan bir ay önce Ağustos ayında okul müdürü (Sevgili Öğretmenimiz Mustafa AÇIKGÖZ) Öğrenci Kayıt Defterini eline alır, bütün köyü ev ev ziyaret ederek okul çağına gelmiş çocukları yerinde görür okula kaydını yapardı. Kimi aileler, “öğretmen bey, benim çöcüümm taa çok güccük, onu yazma, bideeki seniyee yollarım” diye yalvarsalar da öğretmen bu isteklerine karşılık nüfus cüzdanlarını baz alır, “kanun emridir, karşı gelemeyiz” derdi. Gerçi nüfus cüzdanındaki bilgiler ne kadar doğruydu o bile şüpheliydi. Kimi cüzdanlar daha önce ölen çocuğun ölüm ihbarı yapılmayarak, cüzdanının yenidoğana sayıldığı gibi, ne olur ne olmaz, belki çocuk yaşamaz ölür, bekleyelim yaşarsa kaydettiririz diye bekletilip büyüyünce yeni doğmuş gibi kaydettirildiği gibi bazen erkek çocukları askere geç göndermek için küçük yazdırma işleri de görülmekteydi.
 
İşte böyle bir kayıt günlerinden bir gündü. Ramis emmimgil tarafından bir takım insan sesleri geliyordu, kim bunlar diye yola çıkıp bakmak istedim. Yola çıktım, bir bakarım ki karşımda Mustafa öğretmen ve bir kaç kişi bizim tarafa doğru hızlı hızlı geliyorlar. Korkudan kendimi avludan içeriye nasıl attığımı bilmiyorum, yetmedi evin “hallu”suna aşağı var gücümle kaçıyorum, bu da yetmezmiş gibi avlunun sonundaki çalıdan atlayıp Gelemet’ten Fethi’nin tarlasının orta yerinde bir pelit ağacı vardı, onun doruğuna çıkıp yaprakları arasına saklandım. Oysa kaçarken de nineme seslenip; “nineeö! Mısdava örtmen geliye, ben gaçiyem.” diye de haber vermiştim ama kadıncağız beni tam duyamadı demek ki peşim sıra evin yanından “ârı” bağırıyor; “Çetiiin, korkma, iğneci değil, öğretmenler geldi, gel gel!” diye beni çağırıyor. Ben zaten öğretmenlerden kaçıyorum, bir de bana peşim sıra seslenerek beni “ele vermez” mi? Korkum bir kat daha arttı. Ninem beni gördü demek ki, acaba peşimden gelen var mı diye mısır ekili tarla içinde insan gözetliyorum. Zannediyorum ki sünnetçiden kaçan çocuğu yakalar gibi 3-5 genci ardıma takacaklar. Eğer peşime düşenler var ise oradan atlayıp Hasbi’nin dağına kaçmayı ardından da Değirmen yanında ki bahçemize saklanmayı planlıyordum.
 
Şimdiki aklımla düşünüyorum da ne kadar gülünç bir durummuş bu benim okul/öğretmen korkum.
 
/Çetin KOŞAR
Mektep Medrese
(Yayınlanmamış Öyküler)
 
 
MUHTARA KARNE VERİLDİ
 
Yakın günlerde vefat haberini aldığımız köyümüzün İlk öğretmeni Mustafa hocamıza Allah'tan rahmet diliyorum kederli ailesine başsağlığı dilerim.
 
Bende ufak ta olsa bir anımı ve tanışmamızı dile getirmek istedim. Okulumuzun ilk açıldığı yıldı hatırladığım kadarıyla. Amcaoğlu abimiz muhtarlık görevini yürüten Ali Bak. O tarihte soyadı bak idi daha sonra Bakioğlu olarak değiştirdi. Beraber okula gittik. Tesadüfen o gün birinci yarıyıl tatili başlıyordu. Alel acele beraber bir karne daha tanzim ettik öğrencilere karneleri dağıtılırken arada bir isim okundu Ali Bak. Biraz da kilolu idi. Zorlanarak kalktı ve karnesini aldı. Notlarını pek beğenmemiş olmalı ki biraz buruk tebessüm etmişti. Allahtan her ikisinde rahmet diliyorum mekânları cennet olsun inşallah. Bu vesileyle Çetin Bey size de teşekkürlerimi iletiyorum.
/Baki BAKİOĞLU
 
 
Baki Bakioğlu Beyefendi, bu güzel paylaşımınız için sizlere çok teşekkür ederim. Bu vesileyle köyümüz eğitim tarihinde yaşanan ender olaylardan birine temas etmiş oldunuz.
 
Günümüzde "Okul Aile Birliği" olarak tanımlanan oluşumun âlâsını 1967 yılından itibaren biz köyümüzde yaşıyorduk. Köye okul açılmasının sevinciyle köy muhtarımız Ali Rıza BAKİOĞLU vaktinin önemlice bir kısmını okul yanlarında geçirir okul ve öğretmenlerin ihtiyaçlarıyla yakından ilgilenirdi. Bir yandan devam eden inşaat işlerinde çalışan gençlere ustalığın püf noktalarını bizzat uygulamalı olarak gösterirken bir yandan da biz öğrencilerin okul sevincine ortak olurdu.
 
Almanya dönüşü ilkokulumuza bağışladığı "mikroskop" cihazı ayrı bir konudur. Resmiyetten uzak samimi ilişkiler bütünü içinde biz öğrenciler de yer alır, teneffüslerde bir öğretmen gibi bizlere sorular sorar, matematik problemleri çözdürürdü.
 
Rabbim cümlesinin mekânını cennet eylesin.
/Çetin KOŞAR
 
 
TERLİ TERLİ SU İÇMEK
 
1970'li yılların başı, mevsim İlkbahar. Şehir çocukları kırlara piknik gezilerine giderken biz köy çocukları okulumuzun bahçesini güzelleştirme çalışmaları yapıyorduk. (Tabi ki biz de giderdik başka okul ziyaretleri ve kır gezilerine.)
 
Konumuz, bir zamanlar çam ağaçlarıyla kaplı Sordanköy'ün o eski günleri kadar olmasa da en azından okulumuz bahçesinin bir kısmının çam ağaçlarıyla donatılmasıydı.
 
Başımızda o gün "Orman Mühendisi, İzci Lideri, Doktor, Ana-baba vb. gibi" birçok ünvanla, öğretmenimiz Mustafa Açıkgöz vardı. Ellerimizde kazma-kürekler, inşaat ve tarım işlerinde kullandığımız sedyeye benzer taşıma aracı TESKERE'ler. Kayışyerine gittik.
 
Kayışyerindeki bu yer, devletin köylüye ortak kullanım olarak tahsis ettiği ve muhtar Ali Rıza Bakioğlu'nun da "Köy Mezarlığı" olarak tanzim ettiği çetir(çotur) ağaçlarla kaplı bir arazidir. Burada bol miktarda bulunan boyumuzu geçen çam fidanlarını söküp okulun bahçesine dikeceğiz.
 
Bilirsiniz çam ağacı "yerini zor beğenen" bir türdür. Dikilen fidanlar kolay kolay tutmaz. Ve burada Mustafa öğretmenimizin zekası devreye giriyor, çam fidanlarını kök bölgesindeki topraklarıyla birlikte söküp öyle taşımıştık dikim yerine.
 
O gün, yaz mevsimi gibi güneşli bir gündü. Hava sıcak mı sıcak. Hatırladığım kadarıyla 3-4 teskere vardı ve sık sık değişerek gruplar halinde bazımız omuzlarda bazımız kollarımızda taşıyorduk. Asıl ağırlığı oluşturan kökü topraklı fidanları, teskereden düşürmemek için nizam intizam içinde yürüyerek azami dikkati gösteriyorduk.
 
Köyümüzde "Yükünü alan eşek durmaz gider." diye bir deyim vardır. Tıpkı bunun gibi teskereyi omuzlayan grup adeta "poyar" gibi okulun yolunu tutuyordu. Bir uçu Kayışyerinde bir ucu neredeyse köy içinde olan grubu kontrol etmek için öğretmenimiz bir izci lideri gibi, bir ileri gidenlerin yanına koşuyor "biraz yavaş" diye uyarıyor, bir geri koşuyor geride kalanlara destek oluyordu. Tabi bu telaş içinde öğretmenimiz de dahil herkes su-ter içinde kalmıştı.
 
Celalin Mustafa Yılmaz'ın evinin oralara varan ön grup teskereleri yol ortasına bırakmış su kuyusunun çevresini sarmış kuyudan çekilen su dolu pakrağı sırayla kafalarına dikip dikip, güpür güpür su içiyorlardı. Gördüğü bu manzara karşısında adeta panik havasında uzaktan öğrencilerine seslenen Mustafa öğretmenimiz; "hayır, yapmayın evladım, terlisiniz, bunu siz bilmiyor musunuz, terli terli su içilmez, hasta olursunuz!" dediyse de dinleyen kim. Biz bu uyarıyı anamızdan babamızdan hiç duymamıştık ki! Oysa O, bir baba şefkatiyle biz öğrencilerinin sağlığını korumaya çalışıyordu. Biz ise, öğretmenimizin bize verdiği fidan dikme gibi kutsal bir vazifeyi yapıyor olmanın haklı gururuyla rahat rahat, "olsun öğretmenim, biz hep böyle terli terli içiyoruz, bize bir şey olmaz!" diye savunma yapıyorduk.
 
Ne demişti Şair:
"Öğretmen kutsaldır ana gibi
Öğretmen kutsaldır baba gibi
Öpülesi elleri var
Şirin tatlı dilleri var."
/Çetin KOŞAR
 
 
 
HAYATIMIN DÖNÜM NOKTASI
 
1971/72 Eğitim ve öğretim yılı sonuydu ilkokul beşinci sınıfı bitirmiştim. O zaman mezun olmak için sınıfı geçmek yeterli değildi, bitirme imtihanları vardı. Okul tatil olduktan sonra zannedersem iki hafta daha ders gördük. Beşinci sınıf olarak on bir kişiydik. Bitirme imtihanlarına girerek okuldan mezun olduk. Son gün Mustafa öğretmenimiz bize bir konuşma yaptı konuşmasının sonunda ben de dâhil olmak üzere beş veya altı öğrencinin adını söyleyerek sizi aileniz okutabilirse ortaokulu okuyun dedi. O zamana kadar ortaokula gitme niyetim yoktu. Öğretmenimizin o sözü hayatımın dönüm noktası oldu. O günü hiç unutamam. Üç yıl kadar önce öğretmenimi ziyarete gittiğimde bu anımı onunla da paylaştım. Allah mekânını Cennet etsin kabir ve cehennem azabından korusun. (Sebep olan yapan gibidir hadisini unutmamak ve sebep olanları mahcup etmemek dileğiyle)
/Celal YILMAZ
 
 
Celal Yılmaz abi son sınıfları Alaçam'a götürür sınava sokardı ama doğrusu ben ne sınavı olduğunu bilmiyordum. Şimdi öğrenmiş oldum.
 
Sizden bir yıl sonra da biz mezun olmuştuk. Adil, Şaban, Zeki gibi çalışkanları bütünlemeye bırakmış onlar 15 gün daha okula devam etmişlerdi.
 
Biz de onlara asıl tembel sizsiniz demek ki baksanıza "biz sınıfı geçtik, siz bütünlemeye kaldınız" diyerek şaka yapardık.
/Çetin KOŞAR
 
 
 
 
İLKOKULU BİTİRMEDEN ÖĞRETMEN OLDUK
 
İlkokulda iken Zeki Şen ile "sıkı-fıkı" arkadaştık. (Bu tip arkadaşlığa günümüzde "kanka" diyorlar.) Bu nedenle Zeki ile anılarımızda çoktur.
 
Özellikle beşinci sınıfta, hafta Sonu ödevlerimiz için toplanma merkezimiz Zekigilin eski evlerinin ikinci katının cumbalı odasıydı. Burada yüzükoyun yere yatar özellikle “aritmetik” ödevlerimizi yapardık. Tabi burada bilen (öğretmen) ismiyle müsemma olan Zeki Şen idi.
 
Bundan başka Zeki ile “mektup arkadaşlığımız” da vardı. Defter sayfalarını yırtar, buna mektup yazar, mektupları elden vermek yerine, bizim evin önünde inşaat için biriktirilen yığılı taşların arasını “posta kutusu” olarak kullanırdık. O getirir oraya bırakır, “mektubun var” der gider, ertesi gün gelir benim bıraktığım mektubu alırdı. Maalesef, arşiv kültürümüz olmadığı için o günlere ait bu anlamlı mektupların esamesi bile yok bugün.
***
Gelelim okul anımıza...
 
Rahmetli öğretmenimiz Mustafa Açıkgöz, hem öğretmen hem de okul yöneticisi (müdür) olduğu için sık sık dersin ortasında dışarı çıkıp, gelen gidenle ve sair işlerle ilgilenmek zorunda kalırdı. Bu gibi durumlarda her sınıfta “vekalet” verilen öğrenciler olurdu. Bizim dönemimizde bu kişi Zeki Şen idi.
 
Zamanla bu vekalet işi diğer sınıflara da sirayet ederdi. Yani kendi sınıfında öğretmenin yerini doldurmaktan başka, alt sınıflar için de görev tevdi edildiği olurdu. Mesela o sınıfın öğretmeni bazen izinli olur, bir öğretmen iki sınıfa birden bakardı.
 
İşte böyle anların birinde, bir gün Mustafa öğretmenimiz teneffüs vaktinde Zeki’yi yanına çağırdı ve yanına bir kişi al ve birinci sınıflara “matematik çalıştır” dedi. O da beni seçti. Zil çalmasını bekliyoruz.
O sırada Zeki’nin teyzeoğlu Helimin Mükerrem Koşar, dayısı Fikricüğün Mustafa Yılmaz’ın (Cıslık) okulun önünde yolda duran minibüsüyle ilgileniyor, boşa alıp hareket ettiriyor, “ben bunu kullanmasını biliyorum!” diyor, tabiri caizse bizlere “hava atıyordu. İşte tam bu sırada asıl havayı Zeki attı. Şoförlükte bir şey mi? Baksana bize, daha ilkokuldan mezun olmadan öğretmen olduk.
 
/Çetin KOŞAR
 
 
Mustafa öğretmenimize bir kez daha Allah, tan rahmet dilerim. İnşallah mekânı cennet olur. Öğretmenimizde 1. 2 ve 5.inci sınıflarda okudum. Tabi ki anılarımız var. Kendimizi övmeyelim ama 1.ci sınıfta Mustafa öğretmenimiz yeni fiş yazardı. Heceyi yeni söküyoruz, fişi okuyan var mı derdi. Ben hemen okurdum. Bir daha fiş yazdığı zaman bana kafanı sıranın altına sok derdi. Bilirdi ki yine okudu. Tabi bir başka anı da bu defa verdiği cezaydı. 5.sınıfta bir problem sordu. Herkes defterine yaptı. Ben yapamadım.  Beni tahtaya kaldırdı. Bir güzel şamarladı. Ondan sonrada sen bu problemi 3 sınıfta yaptın dedi. Tahtada bana yardımcı olarak problemi çözdük. Tabi anılarımız sadece bunlar değil. Allah gani gani rahmet eylesin.
/Zeki ŞEN
 
 
 
KAZDIĞI KUYUYA DÜŞMEK
 
1970'li yılların başı… Okul bahçesine kavak ağaçlarının dikildiği sene... (Kavak fidanı dikimi, Kasım ayı sonu ile Mart ayının ilk yarısı arasındaki tomurcuklar patlamadığı dönemde yapılır. Samsun klonu (77/51) Şubat ayı içerisinde dikilmelidir.)
 
Mevsimlerden kış mevsimi ki eskiler bilir, eskinin kışları da kıştı. Bir kar yağdı mı kalınlığı "çarık bağı" ya da "diz boyu" ile tarif edilmez karda oynayan çocuklar karın içine batar kaybolurdu maazallah. Özellikle yollardaki karlar, çalıların duşunda birikerek adam boyunu aşardı da büyükler, çocukların okula gidebilmeleri için özellikle kömüş öküzlerini yola salıp caminin yanına kadar başıboş yürütür, onlara dozer gibi kar yardırırlardı. Bizler de açılan bu “çînenük” yeri (çığırı) takip ederek okula ulaşırdık.
 
O yıllarda başlamıştı çabuk yetişen "kanada kavağı" türünün dikimi. Ziraat Mühendisimiz İzzet Ustaoğlu'nun öncülüğünde köyümüze zirai fındık dikimi de yapılmıştı oradan hatırlıyorum fidan dikilecek çukurlar önceden kazılır, toprak havalansın da içerisinin hamlığı gitsin diye bir kaç gün bekletilirdi. İşte bu okulumuzun bahçe sınırboyuna dikilecek kavakların çukurları eşilmiş beklenirken köyümüzün o eski günlerindeki kar yağışları başlamış tabi çukurlar kar suyuyla dolmuş, ama üstleri de kar ile kaplanmış, kuyu kenarındaki yığılı toprak bile yağan kar nedeniyle yerle yeksan olunca nerede çukur var nerede yok anlaşılamaz olmuştu.
 
Hadi bahçede oynayan bizler biliyorduk sınır boyunda çukurlar olduğunu da fazla yaklaşmıyorduk da ya Sarımsak'tan tarlaların içinden kestirme gelen öğrenciler ne yapacaktı? Ve bir sabah olanlar oldu, Gıyasgilden mi yoksa Süleymangillerden mi şimdi hatırlayamadığım bir arkadaşımız bu çukurlardan birine düşerek yarı beline kadar ıslanmıştı. Zaten o günlerde yolu olmayan Sarımsak'tan ve Çetirlik'ten gelen öğrenciler yağmur çamur nedeniyle üst başları perişan halde gelirler, birikinti sularda çamurlarından kurtulurlar ama mesai başlamadan evvel nöbet usulüyle yakılan sobalarda ıslak üstlerini ders başlamadan kuruturlardı.
 
İşte bu kavak fidanı dikilecek çukura düşen arkadaş da gürül gürül yanan sobanın başında üstünü çıkartmadan kurulanırken ders zili çalıp sınıfa giren Mustafa Açıkgöz öğretmenimiz "Yavrum n'oldu sana?" diye merakla sorunca bizler hep birlikte koro halinde "kavak kuyusuna düştü öğretmenim!" diye cevap verdi. Bu defa ortamı yumuşatmak için Mustafa öğretmenimiz şaka yollu "o kuyuyu kim kazdıysa onu cezalandıralım." deyince ortalık kısa bir sessizliğe büründü. İkinci kez "evet, o çukuru kim kazdı, parmak kaldırsın?" sorusunun üzerine üzerinin ıslaklığı henüz kurumadığı için sobanın başında, öğretmen sandalyesinde oturan arkadaş hafifçe parmak kaldırıp, titrek bir sesle "ben kazdım öğretmenim, o çukuru falancayla ikimiz kazmıştık!" deyince sınıfla "hakıradanak" bir gülüşme dalgası koptu.
 
Suçlunun(!) bulunmuş olmasının verdiği bir rahatlıkla Mustafa öğretmen "e, oğlum sen kendi kazdığın çukura düşmüş, dikkatsizliğinin cezasını çekmişsin. Hadi sana geçmiş olsun, iyice kurulanana kadar oturabilirsin sobanın başında." deyip derse geçmişti.
/Çetin KOŞAR
 
 
İLKÖĞRETMENLERİMİZ
 
Onlar sadece bizim öğretmenlerimiz değillerdi. Hepsinin ayrı ayrı meziyetleri vardı. Ahmet Fazıl Aksoy hukuk okuyordu. Sonra ünlü bir ressam oldu. Mehmet Oyar hoca futbolcuydu Samsunspor’da oynuyordu. Sezai Güner hoca çok ileri derece müzisyendi. Mandolin ve saz çalardı. Fevzi Şen hoca folklor yönü çok kuvvetliydi. Ayrıca bizim piyesimizi düzenlemişti ve tüm okul piyeslerinde ve sosyal faaliyetlerde, gezilerde en önde gelirdi. Yüzü hep gülerdi, pırlanta gibi bir kalbi vardı. Öğrenciye kızdığı vâki değildi.
 
Başöğretmen Mustafa Açıkgöz ev ev dolaşıp okula öğrenci kayıt ederdi. Disipline çok önem verirdi. Çok temiz giyinirdi. Deyim yerindeyse jöndü. Bizde ve köyümüzün üzerinde ödeyemeyeceğimiz hakları vardır.
 
Şu fani hayatta elini öpüp helâlleşmek istediğimiz, babamız kadar çekindiğimiz ve çok sevdiğimiz başöğretmenimiz, umarım Allah(cc), bize siz öğretmenlerimizle helâlleşmeyi nasip eder.
 
Ahmet hocamla 1991’de İstanbul Beyoğlu’nda avukatlık ofisinde ziyaret ettim, helâlleştik. Zaten kendisi sürekli bizim oraya, Kandilli’ye resim yapmaya geliyor, görüyorum ve gurur duyarak takip ediyorum. Tabii, bizim nesil çok fakir ve yokluklar içinde yetişti ve öğretmenlerimizden aldığımız ahlâk ve terbiyeyle eğitimle hayatı tırnaklarımızla kazıyarak kazandık hepsinin ellerinden öperim...
/Tekin ÇELENK
23 Kasım 2019
 
 
 
TORUNDAN DEDEYE (O Geçmiş. Sen! Gitmiş.)
 
“Mahalledekiler seni nasıl anlatıyor öyle. Biz toplum olarak geldiğimiz noktada ufacık sebeplerden birbirimizin yüzüne bile bakmak istemezken sen çöp atmaya giderken komşularının çöpünü de alıyormuşsun! Bu ne demek dede.
 
Köydekiler "bu köyün hem öğretmeni, hem doktoruydu" diyor. "gece gündüz demez her hastaya yetişir, ilaç paralarını da cebinden verirdi" diyorlar. Ne kalbinde ne ruhunda kötülük, ego, hırs taşımadan nasıl yaşadın sen nasıl? Keşke bunu biraz anlatsaydın.
 
Annemden geldim az önce. Üstüne son kez giydiğin kahverengi kadife pantolonunu bırakmışsın. Kahverengi ekoseli gömleğini birde. Aralık da ne! Eylül ortası oldu mu atkısız kasketsiz gezmezdin sen. Üşürdün. Atkını montunu evde göremedim. Ama bordo mavili atkını takmışsın o gün. Onu da hastaneye ilk yattığın gün Ömer'e yakışıklı bi poz vermişsin, askıda asılı kenardan gördüm. Yeni aldığın, ilk kez o gün gelirken giydiğin ayakkabıdan bahsettiler kulak kabarttım. Kıyafetlerini sevdikten sonra gittim ayakkabılarına baktım onları da göremedim.
 
Neyse! Kahverengiyi çok severdin. Bende çok severim dedeciğim.
 
Acını tarif et desen "kahverengi kadife pantolondur" derim.
 
Dizleri az iz yapmış…
 
Ama yıkanmış, geçmiş.
 
O geçmiş,
 
Sen! gitmiş.
 
/Eda KODALAK
30 Aralık 2021
 
 
 
 
PENCERE ÖNÜNDE İKİ ÇİFT AYAKKABI
 
İş, aş peşinde koşmaktan bir fırsat bulup sıla-i rahim de dahil olmak üzere ne eşi-dostu ne de hısım-akrabayı ziyaret etme fırsatı bulabiliyordum. Görüşmek isteyip de bir fırsatını bulamadığım nice insanlardan/büyüklerimden birisi de ilköğretmenim Mustafa Açıkgöz idi. Bu belki de sadece benim değil Köyümüzün makûs talihiydi. Ancak, bir düğün bir cenaze vb. olay vâkî olursa belki...
 
Mustafa Açıkgöz öğretmenimle yıllaaar yıllar sonra karşılaşmamız da işte böyle bir zamanda gerçekleşmişti. Hacı Osman (İlaz Osman) eşi Emine Şen (Minik Nine)'nin cenaze merasimi... Merhumenin naaşı Camiye götürülmüş, cenaze namazı kılınmış, tekrar geri getirilip evinin yanında bulunan aile kabristanlığındaki kabrine defin işlemi gerçekleşmiş, sıra yıllarca görüşememiş kişilerin cenaze münasebetiyle bir araya gelmeyi fırsat bilip hasret gidermesine gelmişti.
 
Duydum ki Mustafa öğretmen cenaze evinde oturuyormuş, görüşmek için ben de girdim içeri. Selam verip kısa bir hoşbeşten sonra bir kenara ilişip oturdum ve konuşulanlara "kulak misafiri" olmaya başladım. Bir ara öğretmenimle köyümüzün geçmişi ve geleceğiyle ilgili kısa bir konuşmamız oldu. Ve daha birçok mevzular bahis konusu oldu ama benim burada paylaşmak istediğim konu onlardan sadece bir tanesi...
 
İçeride öğretmenimizin kıymetli eşi Zeliha annemiz de var. Bahsedeceğim konuyu, yıllar öncesine giderek Merhume Fadime Halam açtı. "Bakalım hatırlayabilecek misiniz? diye de bir soruyla başladı ve hemen de hatırladılar tabi. Olay şuydu:
 
Fadime Halam ile eşi Selahattin dayı (Kenanın Bubası) bir akşam kalkıyorlar Mustafa öğretmengile oturmaya gidiyorlar. Şimdiki gibi bırakın cep telefonunu köyde bile telefon yok ki önceden haber verip randevulaşsınlar. Zaten eski buluşmalar bir çocuk göndererek "bir maniniz yoksa akşam oturmaya gelmek istiyoruz." tarzı izinle değil "çat kapı" yapılırdı. Şimdi öyle mi? Günler öncesinden kavilleşiliyor, buluşma gününe kadar evde bir telaş, bir hengâmedir alıp başını gidiyor ve bu da taraflara oldukça meşakkat veriyor.
 
Uzatmayayım, Fadime Halam ile Selahattin dayım kış mevsiminin uzun gecelerinin bir akşam vaktinde Mustafa öğretmenin kapısını çalıyorlar ama kapıyı açan yok. İçeriden sadece çocuk sesleri geliyor. Anlaşılıyor ki Mustafa öğretmen ve Zeliha annemiz evde yok. Yücel ve Emel kardeşler evde tek başlarına. Bari çocuklarla konuşuruz diyorlar ama bu defa kapı kilitli olup çocuklar kapıyı açamıyorlar. Fadime halam, "nereye gittilerse, nasıl olsa dönecekler daa" deyip çocuklara pencereyi açmalarını söyleyip eve pencereden girip ev sahipleri gelene kadar evde çocuklarla oturup konuşuyorlar.
 
Misafirlikten dönen ev sahipleri kapının önünde değil de pencerenin önünde duran iki çift ayakkabıyı görünce önce panikleseler de sonradan anlarlar ki gelenler Tanrı Misafiridir. Rahmet getirmiştir, bereket getirmiştir, sevinç ve mutluluk getirmiştir.
 
Şimdi nerede böyle samimi dostluklar!...
/Çetin KOŞAR
4.01.2022

Serender

 

Her yerleşim yerinin kendine özgü yapısı gereği değişik türde mimarı yapıları vardır. Genelde insanoğlu “başımı sokacak bir yerim olsun başka bir şey istemem” der ama nefsin bitmek tükenmek bilmez arzuları karşısında dünyanın hepsi ona verilse doymaz öteki dünyayı da sahiplenmek ister.

Köyümüzün adı bugün resmi kayıtlarda köy değil de mahalle olarak geçiyor olsa da isminden başka değişen bir şey yoktur. Kırsal kesimdir ve yarı dağ köyüdür. Karadeniz bölgesinde olmakla beraber Karadeniz’in o hırçın iklimine pek rastlanmaz. Kent merkezlerine yakınlığı nedeniyle de ulaşım olanaklarından yoksul yerleşim yerlerine özgü barınak ve korunaklara da ihtiyacı yoktur.

Eskiden, kendi ailesi ve hayvanlarının başını sokacağı altı tam/ahır, üstü konut olan yapılar ile bir samanlık ve bir salaçtan mütevellit eklentileri yeterliyken şimdilerde bu eklentiler çeşitlenmiş ve çoğalmıştır. Ev ve ev eklentileri hanede yaşayanların ve o bölgedeki insanların ekonomik faaliyetinin ne olduğu ile ilgilidir. Büyükbaş hayvancılıkla uğraşılıyor ise tam/ahır; küçükbaş hayvancılıkla uğraşılıyorsa ağıl/saya ve bu hayvanların yiyeceklerinin konulduğu samanlık gibi eklentiler mevcut iken; tarım ile uğraşılıyor ise ambar ve serender gibi eklentiler bulunmaktadır. Köylümüz, kendi ihtiyacı kadar hem hayvancılık ve hem de tarım ile uğraştığı için bu eklentilerin hepsine sahiptir. Ancak, konutlar da dahil bunların hepsi “özensiz” yapılardır.

Konumuz olan serenderler köyümüzde yaygın olmamakla birlikte yer yer bazı ailelerde iğreti olarak inşa edilmiş olsa da mevcuttur. En az dört ya da altı direk üstüne tek oda olarak inşa edilen ve asıl işlevi, köylünün tahılını, yiyeceğini sakladığı, kuruttuğu, altına kışlık odununu depoladığı yer olan serenderler aynı zamanda altında çocukların yağmurdan ve güneşten korunarak oyunlarını oynadıkları yerlerdi. Evlerin yakınına inşa edilen bu yapıların altı zaman zaman bazen köpek bağlandığı bazen yağmurlu havalarda çamaşır kurutma yeri olurdu. Karlı kış günlerinde serenderin altı kuşlar için sığınak olur üstten dökülen mısır ve buğday gibi tahıl taneleriyle beslenirlerdi. Ev ve çevresini kendine mekan edinen tavuk ve horoz gibi kümes hayvanlarının eşinme ve tozlanma yeridir.

Yerden yüksek yapılmasının temel nedeni saklanan ürünlerin haşerelerden korunması içindi.

Günümüz konut mimarisinde kullanılan betonarme binalar, belli bir ekonomik güce ulaşmış olmanın getirdiği rahatlıkla iki oda bir salon yerine daha çok odalı ve bir kaç katlı yapıldığı için tahıllarımız da konut içine yapılan “hambar ve unluk” gibi depolama yerlerinde muhafaza edilmektedir.

NOT: Bir Suha Arın Belgeseli “Sisler Dağılırken” de Karadeniz Serenderleri...

https://www.youtube.com/watch?v=Ngu-6DgkEFg&t=1095s

/Çetin KOŞAR

4 Mayıs 2021

FOTO_01: Hacı Osman ŞEN’in Serenderleri. (Fotoğrafta yer alanlar ilaz Ahmet Şen oğlu Merhum Terzi Ekrem ve eşi Rabia Şen)

FOTO_02: Çetirlikten Mutaflıların Serenderleri.

FOTO_03: Sefercüğün Salih’in Mısır Serenderi.

GARA FURUN / TAŞ FIRIN

 

Eskiden köylerde ekmeklerimiz ocakta pişirilirdi. Gerek saç üstünde yapılan yufka, yağlı, cızlak, patıl ve mısır ekmekleri olsun, gerekse kızgın yağda pişirilen "bişi" olsun ve gerekse tava ve külde pişirilen çörekler olsun tek ocak olmasına rağmen köylümüz bundan çeşitli yöntemlerle çeşitli ekmek üretmesini bilmiştir.

Zamanla değişen teknoloji sayesinde köylerimiz soba ve kuzinelerle tanıştı. Özellikle Rize ili Pazar ilçesinden gelen "İLAZ GÜZİNELERİ" ni anmadan geçmeyelim. Yetmedi, elektrikli fırınlar (davul, turbo ve mikrodalga) hayatımıza girip, evlerimizin bir köşesine kuruldular.

Tüm bu teknolojik imkanlara rağmen dışarıda kalan ve gözümüzü ondan bir türlü alamadığımız "Gara Furun" dediğimiz taş fırınlarımız vardı.

Bugün, köylümüz ve kentlimiz, fırıncı esnafı (hatta unlu gıda sanayii) sayesinde "ekmek etme" sorununu halletmiş görünsede aslında yeni teknolojiler bu konuda bize çözüm değil sorun üretmiş durumdalar. Çamaşırlarda aranan beyazlık ekmekte de aranmış daha düne kadar yediğimiz siyah ama lezzetli ekmeklerin yerini beyaz ama içi - dışı boşaltılmış (ruşeymi - kepeği alınmış) ekmekler aldı. Artık beslenmiyor adeta semirtilen kurbanlıklar gibi şişiriliyoruz. (Obezite!). İşin garibi, köyde üretilen buğdaylarımız hasat ile birlikte un fabrikalarına rehnediliyor, bize de ihtiyacımız olan un "fabrikasyon un"lardan veriliyor. Yetmedi, fırıncılar, köylere her gün ekmek servisi yapıyor.

Dönelim köyümüze....

Köyümüzde eskiden fırın kültürü yaygındı. Her ailede olmasa da bu işe hevesli ailelerin avlusundaki mimari eserlerden birisi de bu taş fırınlardı. (Diğerleri ev-tam, samanlık, salaç, serender, pin...)

Ekmek pişirmek gibi asıl işlevi yanında çeşitli mahsül (mısır, fasülye, meyve kurusu vb.) kurutma işinde de kullanılan bu fırınlar adeta köyün ortak mülküymüş gibi kulkanılırdı. Küçüklüğümde hatırladığım Fikrücüğün [Fikri YILMAZ(1905-1984)] fırını vardı Yukarıköyde. Analarımız, Ninelerimiz önceden anlaşırlar hamurlar mayalanır, odunlar taşınır ve erkenden fırın yakılıp tavlanır, o gün herkes sırayla sabahtan akşama kadar gün boyu "ekmek eder"ler, selelere, çuvallara doldurulan bu somunlar ekşiyip bayatlamadan, bozulmadan günlerce dayanırdı. Tabi bu esnada, etrafa yayılan o mis gibi ekmek kokusunu alan bizlere de sanki oradan tesadüfen geçiyormuş gibi yapıp o somunlardan koparıp "ıscak ıscak" yemek düşerdi.

***

KÖR KUYULARA FIRIN YAPMAK

Kimin fikriydi bilmiyorum ama Rahmetli Hikmet USTAOĞLU(1929-1975) dayımların eviyle bizim evin arasında, eskiden tütün dikmelerinde kullanılmak üzere kazılan bir su kuyusu vardı. Su kuyusu dedimse bildiğimiz puvar değil tabi, obruk gibi geniş bir şeydi. Yağmur sularının biriktirildiği bir göl. İçi toprakla dolsa da bugün bile hâlâ duruyor. Zemini ak toprak (kireçli) olduğu için aslında su da tutmazdı. Hatırlıyorum da Rahmetli Hanife USTAOĞLU (1929-2011) halamla birlikte ninem Hanife KOŞAR(1910-2008) bu kör kuyunun bir duvarına oyulmuş Fırını kullanmak için ateş yakmışlar fakat baca sistemi olmadığı için kuyu içinde duman dumana kimse kimseyi göremez olmuş, gerekli yanma sağlanamadığı ve ısıtılamadığı için bir daha kullanmamışlardı.

Kullanılmaya kullanılmaya körelen bu kuyunun içinde şimdi bir incir ağacı büyümüştür. Kökleri kuyu dibinin derinliğinde olduğundan olsa gerek bu ak incir yapraklarını dökse de kış ortasına kadar uzun süre meyve vermeye devam etmektedir.

***

KIZGIN FIRINDA BİR KIZ ÇOCUĞU

Bu fırınlarda yapılan bir diğer önemli iş ise "fırınlanmış mısır unu" elde etmekti. Bu işlemde fırınlanan un değil mısırın bizzat kendisidir. Henüz koçanından ayrılmamış mısırlar koçanıyla birlikte fırınlanır / kurutulur / kavrulur ondan sonra çitlenip değirmende öğütülerek fırınlanmış mısır unu elde edilirdi. Tabi bu undan gerek saçta ve gerekse tavada yapılan ekmeklerimiz de tadından yenmezdi. Fırında mısır kurutmayla ilgili bir anımı da paylaşayım.

Merhum Raif YILMAZ(1902-1984)'ın da fırını vardı. Bir gün bu fırında biz de mısır kurutuyorduk. Fırın sıcaklığı tam ayarlanamamış galiba biraz yüksekti ki mısırlar yanmaya dönmüşken hemen çıkarmamız icabetti. Aceleyle "çek çek" dediğimiz kürekvâri alet kırılmasın mı? Çaresiz, Rahmetli Gülbahar YILMAZ (1928-2010) abam, kızı Birsen'e o kızgın fırının içine girip içerİdeki mısırları eliyle fırının ağzına ittirmesini istemişti. Daha sonra ailemize gelin olarak gelecek olan Birsen abamın fırının içindeki o yüzü gözü kıpkırmızı olmuş halini hiç unutamıyorum. Ayak tabanları ne haldeydi bilmiyorum ama kızgın somakları eliyle fırının ağzına doğru atarken bir yandan da yanan parmaklarını o kızgın fırının içinde üfleyerek soğutmaya çalışıyordu.

Ve bu insanlar, başkaları için katlandıkları onca zahmet ve meşakkatten asla yüksünmediler adeta hiç bir şey olmamış gibi davrandılar. Merhametli olmak ve iyilik etmek insanımızın ruhuna işlemiş olduğu o günler işte bu yüzden çok güzeldi.

3 Mayıs 2021

Çetin KOŞAR

Fotoğraf: İsa Akın

Çetirlik'ten Hatiplerin Fırını.

Bir Örtü, İki Fotoğraf

Köy evlerinde önceden elbise koymak için "Gardroup" denilen eşya yoktu. İç giysiler "çamaşır sepetine" ya da bir bohçaya konur, dış giysiler de odanın duvarlarına ya da kapı arkalarına çakılan "askılık"lara asılırdı. Tabi bu giysilerimiz "gündelik-yabanlık" ayrımına tâbi tutulur, gündelikler yerine göre, eve girmeden dış kapıda çıkarılıp oraya bırakılır, normal giysiler de salon ya da odalardaki askılıklara asılırdı. Oturulan odada "gündelik"ler, yatak ya da misafir odalarında ise "yabanlık" olanlar asılı olurdu.

Şimdi gelelim asıl konuya. Köyümüzdeki şu inceliğe bakınız ki, asılan bu elbiseler görenleri rahatsız etmesin ya da tozlanmasın diye ayrıca bir örtü ile kapatılırdı. Ve bu örtüler de öyle sıradan bir bez parçası değil "el işlemeleriyle" bezenmiş, sanatsal değeri olan şeylerdi.

Aşağıdaki iki fotoğraf, farklı zamanlarda çekilmiş olsa da aynı yerde çekilmiştir.

Her iki fotoğrafın ortak özelliği, Şahide ŞEN annemizin gelinlik çeyizinden olduğu şüphe götürmez ASKILIK ÖRTÜSÜ'nün önünde çekilmiş olmasıdır. Fotoğrafçının inceliği mi desek ya da fotoğraf çekinenlerin tercihi mi desek bilemiyorum ama düz bir duvar yerine özellikle bu “el emeği göz nuru” örtünün önünde fotoğraf çekinmenin çekiciliği bu çeyizimizin güzelliğinden / değerli oluşundan geliyor olmalı.

Tabi eskiden çeyizler, şimdi olduğu gibi çarşıdan alınmıyor, genç kızlarımız kuracakları yuvanın hayaliyle, onca işin gücün arasında fırsat bulup gece gündüz demeyip bunları bizzat el emeği harcayıp, göz nuru dökerek yapmaktaydılar.

Ne güzel günlerdi o günler!...

Fotoğrafı bizimle paylaşan Hasan Şen öğretmenimize teşekkür ederiz.

https://www.facebook.com/photo?fbid=208051949547338&set=gm.877549795698106

Manisa Akhisar'dan, Samsun Alaçam'a Memleket Mektubu

Dr. Tuncay ŞEN

Dr. Tuncay Şen Yazıyor…

Çocukluğumda, gerek annem gerek babam Samsun Alaçam’ın bu güzide köyünü bize hep anlatırlardı. Amcam Terzi Ekrem ŞEN ve eşi de anlatırdı. Haliyle, yıllar önce göç edip buralara gelmiştik.

Adını hep Sordanköy ve Kışlakonak köyü olarak bildik. Sonra adı Akbulut Köyü olmuş.

O köye Akhisar’dan gönderilen mektupları ben yazardım. Annem, babam belki bir iki sayfa boyunca hâl hatır sorup, hemen hemen herkesi tek tek yazdırıp, selâm yollarlardı. “Acaba unuttuğumuz var mı?” diye defalarca okuturlardı.

Gelen mektupları da ben okurdum. İki gözü iki çeşme dinlerlerdi. Hasret kokardı o köy. Anlatılanlar ile gözümde hep canlanırdı.

Ailemin benden önceki çocukları orada doğmuş. Ben Akhisar da doğdum.

Burada çocukken bize hep Samsunlu derlerdi.

Köyden Akhisar’a gelenler olurdu. Köyden bu taraflar da askerlik yapanlara “köylümüz” diyerek sahip çıkılırdı.

İlkokuldayken gelmiştim ilk kez köyümüze. Her yerini gezdim. Sizin deyiminizle ilaz Ahmet ŞEN ve ilaz Şaban BAK dedelerimin evlerinde kaldım, köyü gezdim durdum. Selahattin amcam ve Hatice(Dr. Radi ŞEN’in annesi) halamların evlerinde kaldım.

Sonra lisedeyken de geldim.

Doktor olunca bir daha geldim.

Askerliğimi Samsun Sahra Sıhhiye Okulunda yaparken de geldim.

Lise yıllarında başladığım soy ağacı çalışmamda Nukutupoğullarının şeceresinde 1780’lere kadar indim. Soy isimleri “Şen,” “Nakit” ve “Fıstık” olmuş tüm Nukutupoğullarınn bağlarını çözdüm. Böylece yeni nesil birbirlerini tanıma fırsatı buldu, unutulmaya yüz tutmuş aile bağları yeniden kuruldu.

Ve koca aileyi Facebookta bir grupta buluşturduk.

Çetin hocam köyümüz için çok uğraş veriyor. Kayda geçiriyor her şeyi.

Çetin hocamız sayesinde eski kuşak alışkanlıklarını, köy kültürünü unutmuyoruz. Teşekkür ile takdir ile ödenmeyecek çaba bu. Sağolsun, varolsun.

Sağlıcakla kalın

14 Kasım 2019

Dr. Tuncay ŞEN

Akhisar - MANİSA

https://www.facebook.com/groups/312529633476/permalink/10157149965653477